That Petrol Emotion - Manic Pop Thrill (1986)

The Undertones kapte ermee, Feargal Sharkey ging geld verdienen met A Good Heart en de rest ging verder als That Petrol Emotion. Ik geloof dat deze plaat een jaar lang niet van mijn draaitafel is geweest!

Toen de laatste klanken van Manic Pop Thrill hadden geklonken, kon ik mijn wenkbrauwen eindelijk van de grond rapen nadat ze omstreeks het vierde nummer tegen het plafond waren geschoten van verbazing.

Waar TPE met dreigende newwaverock met dito jammerende gitaren de boot van wal drukt(met Lifeblood als absolute uitschieter), deed het getingeltangel van het speelgoedorgeltje in Natural Kind of Joy mij bijna panisch naar de muis grabbelen om het hele zwikkie uit te zetten.

Maar natuurlijk bleef ik weer tegen wil en dank luisteren naar een bonte stoet ogenschijnlijk ordinair klinkende popliedjes(It's A Good Thing vooral), hoekige benzinebommenrock (Mouth Crazy en V2), orgeltjespathos(Circusville) en mierzoete ballads(Natural Kind of Joy en A Million Miles Away).

En het moet gezegd worden: na een x aantal luisterbeurten vol beproevingen begint de plaat zowaar plezierig te klinken. Wel plezierig op een pijnlijke manier, maar plezierig desalniettemin dankzij de diversiteit aan dissonante muziekjes en de tegendraadse ondertoon die het hele album doorspekt.

Het is goed mogelijk dat ik "Manic Pop Thrill" over een paar maanden het beste vind wat de popindustrie heeft voortgebracht, maar voorlopig blijf ik toch nog een beetje sceptisch over dit vaatje vol tegenstellingen.

3,5* (op naar de 4* ???)

Blind Spot man wat een nummer

...hoekige benzinebommenmuziek..lol!!
Steenvette plaat!

Supersterke plaat.

Klinkt vandaag de dag nog stees goed en is ook het beste album dat ik van hun in mijn collectie heb.

Vandaag deze weer 'ns uit m'n collectie gevist ... wat kun je soms toch een lol beleven aan releases die meer dan 20 jaar oud zijn.

Het Noord-Ierse That Petrol Emotion (riot-slang voor brandbom) kwam voort uit de resten van The Undertones toen Feargul Sharkey die band had verlaten. Waar FS de mainstream opzocht, werd TPE nog een tandje militanter in hun aanpak. Dit debuut heeft een werkelijk exact passende titel meegekregen : de plaat is buitengewoon hectisch, 100% pop en spannend tot de laatste tel. TPE maakt een soort punkpop op alle mogelijke wijzes, wat konden die lui spelen... Je kunt met gemak tien verschillende referenties uit die tijd geven (ik doe er een paar : Wire - XTC - Scars - Au Pairs - Gang of 4) maar eigenlijk zou de wat avontuurlijk ingestelde fans van Franz Ferdinand of Bloc Party dit ook kunnen boeien lijkt mij. Werkelijk geen een song doet voor de ander onder, alles is met evenveel vuur gespeeld. Mijn persoonlijke favorieten zijn Can't Stop, het uitbundige It's a Good Thing en het in een sixties-geluid gedrenkte Lettuce. Of wat daarna komt, het totaal haaks daaropstaande Cheapskate ...

Lekkere plaat dit! Leuke afwisseling tussen de nummers! Fraaie popliedjes als A Million Miles Away, A Natural Kind Of Joy (dat zo een verdwaald Beatles-nummer had kunnen zijn), afgewisseld met lekkere puntige gitaarnummers! Dit smaakt naar meer...!

4*

Je kunt goed horen dat de broertjes O'Neill kwaad waren op Feargal (kan ik me wat bij voorstellen), een van de energiekste platen ooit gemaakt, ook het concert van toen in A'dam (weet ff niet meer of het nu in Paradiso of Melkweg was) was intens.
Fantastische gevarieerde plaat.
2e plaat bij vlagen ook goed daarna richtingloos, heb ze nog een x in het vp van Iggy gezien was waardeloos alhoewel Iggy toen pijnlijk slecht was

Een juweeltje, soms mooi a la the Shins dan weer puntig, dan weer trippy (lettuce), heel gaaf.
Ik ga hun tweede plaat ook zeker aanschaffen.

Twintig jaar niet afgespeeld en opeens dacht ik aan deze plaat, na iets over The Undertones gelezen te hebben. Toch beter dan in mijn herinnering, Lifeblood, Fleshprint, Tightlipped, Lettuce en Can't Stop zijn prima postpunk nummers, de andere nummers wel een stuk minder te verteren. Verhoging naar 3,5*

Voeg daar It's A Good Thing en Cheapskate aan toe, en je hebt een trotse 4 sterren plaat

Op mijn exemplaar staan nog twee extra nummers: Jesus Says en The Deadbeat. Kan me herinneren dat Hubert van Hoof bij Op Slag van Maandag twee nummers van hen draaide: eerst Jesus Says, gevolgd door Big Decision (van de plaat die hierna komt): ik was meteen om.