Gene Redding - Blood Brother (1974)

”Mama said it didn’t look right / Black just don’t mix with white / But Billy was my friend, and we swore one rainy night / To be blood brothers (...) right to the end.”

‘t Mag dan wel geen Otis zijn, hij doet de naam Redding in ieder geval geen oneer aan. Gene Redding, geboren in Anderson, Indiana in 1945, werd ontdekt door niemand minder dan soulsister Etta James. In 1974 zag zijn debuut Blood Brother het levenslicht, het flopte, en sindsdien ontbreekt ieder spoor van Gene Redding. Iets in mij zegt dat dat verrrekte jammer is, want dit album heeft potentie in meerdere opzichten. Neem het prijsnummer, dat is de titeltrack Blood Brothers. ‘t Klinkt niet alleen erg goed, het is ook nog eens briljant geschreven. Terwijl het gros van (soul)nummers als politieke thematiek veelal zwart tegen wit zetten, gaat het bij dit liedje om gelijkheid tussen twee jeugdvrienden - ondanks dat de ‘jongens’ verteld werd dat zwart en wit niet samen gaan (de afloop van Gene’s bloedbroeder is niet al te best overigens, maar dat zal ik voor het gemak buiten beschouwing laten). Een dijk van ‘n nummer!

Met zo’n hoge inzet als opening, kan het niet anders dan dat alles wat volgt minder bijzonder is. Dat is het ook, maar het blijft alsnog een zeer tof album waar geen zwakke nummers te vinden zijn. Het is wel noemenswaardig dat alle overige nummers over de liefde gaan, al gaat de titeltrack natuurlijk ook over liefde (maar in een heel ander opzicht). Niettemin zijn er een paar zeer geslaagde nummers te vinden. Neem bijvoorbeeld het liedje voor een (zijn?) dochter I Can See the Lovelight, waar je een hele andere kant van de zanger te horen krijgt, of de ballade What Good Is a Love Song over het gebroken hart. Een stuk speelser en funkier wordt het met ‘t lichtelijk patserige I Can’t Get Arrested, dat eigenlijk de tweede échte topper van het album is, en dankzij de gebruikte akkoorden ook goed weet te imponeren. Dan is er nog Gotta Find a Way (To Keep You Lovin’ Me), met het strakke arrangement, dat naar mijn mening het beste demonstreert hoe mooi de stem van Gene Redding is. Er zit zoveel warmte en zachtheid in zijn stem. Ik geloof ieder woord! De nummers die ik niet noemde vind ik ook allemaal de moeite waard. Het zullen vast de mooie melodieën, de prima teksten, de strakke instrumentale begeleiding, en ook de fantastische vocale kwaliteiten van Gene Redding zijn waar ik voor val. Echt een pracht van ‘n plaat!

Blood Brother is één van de eerste soulalbums die mij tot het genre trok. Ik heb dit album ontelbare keren beluisterd. Het titelnummer is werkelijk waar geniaal. Dat vind ik nog steeds, maar de rest is minder bijzonder. Is het dan slecht? Nee, dat niet, maar memorabel is het allesbehalve. Het album is niet meer zo speciaal als ik het eens ervoer. "Aardig soulalbum": daar houdt het tegenwoordig op.

Vandaag toevallig nog eens opgezet. Ik heb dit album ook ontzettend vaak beluisterd, en ik vind het nog steeds een tof album. Het blijft -voor mij- overigens wel een twijfelgeval tussen de 4,0 en 4,5. Zelf vind ik het wel meer dan aardig. Gene Redding zijn stem heeft genoeg karakter en de nummers zijn te mooi uitgevoerd om tussen de middelmaat te scharen. Behalve Blood Brothers is het overige niet echt innovatief of noemenswaardig, maar hetgeen te horen is steekt erg goed in elkaar, en z'n stem hè?