Claudia Lennear - Phew! (1973)

Claudia wie? ‘t Feit dat het album van Claudia Lennear na al die tijd nog niet op deze site stond, zegt genoeg over haar bekendheid. Of niet soms? Claudia is echter niet de minste naam denkbaar, en ze heeft een heuse staat van dienst, want als twee van de grootste rocklegenden ooit één van hun beste nummers over je schrijven - respectievelijk Mick Jagger & David Bowie - dan ben je zeker niet zomaar iemand. Naar verluid zijn Black Sugar als Lady Grinning Soul over de mysterieuze dame geschreven. Maar even terug naar ‘t begin. Claudia Lennear begon haar carrière als één van de vaste achtergrond-zangeressen van Ike & Tina Turner, ze maakte voor lange tijd deel uit van de Ikettes, maar in 1973 was de beurt aan haar om zichzelf te bewijzen als solist toen ze een album mocht maken voor Warner Bros.

Dat het team bij Warner Brothers in haar geloofde en dat kosten noch moeite werden gespaard, blijkt wel als je de imposante lijst ziet van muzikanten die op Phew meespelen of in een andere vorm een bijdrage leveren. Terwijl op de eerste zijde van de LP namen als Ry Cooder, folkzanger Ron Davies en Ian Samwell (producer) hun steentje bijdragen, werd de tweede zijde verzorgd door grote namen als Allen Toussaint (onder meer als producer) en Spooner Oldham. Het levert een opmerkelijk album op dat bestaat uit twee geheel verschillende repertoires (!), overigens bestaande uit veelal covers die ze geheel naar eigen hand zet. Op de oorspronkelijke a-kant staat vooral rhythm, blues en rock centraal. Zo werden de covers It Ain’t Easy en Sing with the Children geschreven door Ron Davies, al werd de laatstgenoemde gezongen door John Kay, en is Casey Jones ‘n cover van Furry Lewis. Sister Angela en Not At All werden als enige liedjes door Claudia zelf geschreven, en laat het duistere Sister Angela nou net het hoogtepunt op het album vormen. Het zal vast die aanjagende sfeer zijn die het hem doet.

De oorspronkelijke b-kant is echter gevuld met stevige, broeierige funk. Alle nummers werden al eens eerder opgenomen door tekstschrijver en producer Allen Toussaint, behalve What’d I Do Wrong - die werd indertijd aanvankelijk geschonken aan Betty Harris, maar Claudia Lennear doet deze versies nog eens dunnetjes over. Het bijzondere is dat het bijna lijkt alsof al deze nummers speciaal voor haar zijn geschreven, je krijgt niet bepaald het vermoeden dat ze, het team van Claudia, gewoon even snel een paar covers uitkozen voor haar om op te nemen. De nummers zijn op haar lijf geschreven en ze weet beide repertoires met overtuiging te brengen. Over haar lijf gesproken, een tijd na het verschijnen van dit album sierde ze een aantal pagina’s van de Playboy om vervolgens voorgoed uit de schijnwerpers te verdwijnen. Op het internet beweren diverse bronnen dat ze nog steeds springlevend en gezond is, ze heeft de showbusiness echter definitief de rug toegekeerd. Het verleden liet ze achter ergens in L.A.

Heerlijk soul (blues? rock?) album. Vooral de eerste helft doet het goed hier. Bluesy en rocky, richting Stones en Humble Pie. Snerpende gitaar, bar piano, zompige bas. Rock met soul. Kant twee ook meer dan aardig.

Zowel Ry Cooder als Jim Keltner spelen mee op dit album, alleen nooit samen.

Als ik de berichten hierboven begrijp staat dit album terecht in de OOR jaarlijst 1973. gedeeld 51e weliswaar, maar ok.
Ik stream het album momenteel op spotify. Een mooie 'krassige' stem maar dit genre is niet helemaal mijn ding, dus van mij geen stem.

De 'b-kant' is de betere helft van dit album. Het ene nummer vloeit naadloos over in het volgende (gelukkig gaat dat ook goed op Spotify).

Verder sluit ik me aan bij het mooi stukje van Angelo