General Crook - General Crook (1974)

Als we de hoes nader onder de loep nemen, lijkt het alsof we te maken hebben met een "échte" held. Uiteindelijk sluit de inhoud van het album niet helemaal aan bij die gedachte, maar er staan wel een aantal nette, en zelfs twee zeer coole nummers op dit album! Het is mij 'n raadsel waarom het album geopend wordt met het slechtste nummer. Tell Me What’Cha Gonna Do is maar een moeizame start en zal de (gemiddelde) luisteraar vast niet warm weten te maken om het album verder te beluisteren. Dat zou overigens erg jammer zijn, want de twee zwaar (!) funkende Fever in the Funkhouse en Lying Cheatin’ Woman doen de matige opener gelijk vergeten. De zeer aanstekelijke refreinen en de diepe groove die beide nummers kenmerken maken dit met afstand de twee beste nummers van het album.

De ballade The Best Years of My Life klinkt zo op het eerste gehoor misschien een beetje langdradig, saai zelfs, maar na wat intensieve beluisteringen blijkt het een heel mooi geschreven nummer te zijn over een echtscheiding. “Het gaat nog een hele grote klus worden om de papieren te ondertekenen. Het voelt niet goed om alles te vergooien, terwijl ik jou de beste jaren van m’n leven heb gegeven” al-dus General Crook met een lichtelijke vorm van rancune in zijn stem. I’m Satisfied en Thanks But No Thanks zijn niet van het soort dat je omver wordt geblazen, dit zijn van die 'nette' nummers, want een beluistering is zeker geen straf. Eenvoudige soul, maar wel van het soort dat goed in het gehoor ligt.

Het geluid van het album is een beetje aan de oubollige kant, ook de vocalen van General Crook zijn niet buitensporig noemenswaardig of goed, maar het is acceptabel. Vandaar dus 'n ruime voldoende.