Nolan Porter - Nolan (1972)

Hij heeft een aparte kleurklank zeg, die Nolan Porter. Vrij ongebruikelijk voor een negroïde zanger. Zijn album is al minstens net zo apart. Het valt niet te scharen onder één genre - het is van alles wat. Er zit veel variatie in deze plaat en zowat alles komt voorbij: soul, rock, reggae, ska, pop, funk, zelfs 'n vleugje latin en country, maar geen enkel lied weet te overtuigen. De arrangementen, de teksten maar ook de productie: het klinkt allemaal veel te eenvoudig om er positief over te spreken. Ik vraag me dan ook af wat de gedachtegang achter dit album is. Het lijkt alsof Nolan Porter niet eens weet wat hij zelf wil, en dat terwijl dit al zijn tweede album is. Twee nummers die mij wel zijn bijgebleven zijn Work It Out in the Morning dat haast klinkt als een soort smartlap maar wel een leuke tekst heeft, en het kleine nummer Burn Down the Cornfield dat enigszins mystiek klinkt. Daarnaast is de ballade Crazy Love misschien ook wel een beluistering waard, ik vind dat Nolan hier erg goed bij stem is en de tekst geloofwaardig weet over te brengen. Het overige materiaal is me -ondanks nogal wat luisterbeurten- niet bijgebleven.

Absolute topper van dit album is voor mij If I Could Only Be Sure. Die overtuigt je niet, Angelo?

Wat mij betreft een van de beste soulnummers ooit, dat nummer.

Even een shoutout voor If i Could only be Sure. Wat een heerlijk nummer.

Interessant weetje is dat de gitaarrif uit het lekkere Northern-soul nummertje Keep on keepin´ on in 1978 werd gebruikt door Joy Division voor het nummer Interzone van het album Unknown Pleasures