Lovemongers - Whirlygig (1997)

Vanaf Dog & Butterfly (1978) is Sue Ennis een vaste leverancier voor Heart, door menig liedje te schrijven. En wanneer je met je groep toe bent aan een rustpauze, maar wél zin hebt om verplichtingenvrij muziek te maken, groeit daar spoedig het plan om zijproject The Lovemongers iets serieuzer aan te pakken. Dit echter zonder grootse plannen: lekker ontspannen een album opnemen en wat knusse concertjes erbij.

Blijkens dit interview begon de groep toen de gezusters Ann en Nancy Wilson in januari 1991 werden gevraagd voor een akoestisch optreden. Ennis doet mee, net als gitarist Frank Cox, wiens vrouw als makelaar in de kennissenkring van de familie Wilson was beland.
Al in 1993 is daar een eerste geluidsdrager van The Lovemongers met vier livecovers op Battle of Evermore. Vanaf 1995 belandt Heart in de koelkast, uitgezonderd incidentele optredens, waarbij Cox de nieuwe gitarist is. Maar Nancy wil meer tijd voor haar gezin en dus worden (The) Lovemongers ineens wat belangrijker. In '97 is daar Whirlygig.

Natuurlijk gaat de fan vergelijken met Heart, maar men zij gewaarschuwd: dit is een hobbygroep die eens zónder de verwachtingen en verplichtingen van het moederschip vliegt. Whirlygig klinkt verrassend ontspannen en regelmatig proef ik de spontaniteit en relatieve eenvoud van de eerste albums van Heart. Oeps, trap ik meteen in de val door tóch te vergelijken...

Muzikaal klinken invloeden door van namen die Cox in het interview noemt: onder meer Joni Mitchell, Patti Smith en Dead Can Dance. Veel nummers hebben een akoestisch gevoel en een gelukzalige loomheid. Zoals opener City on a Hill, Miracle Girl bevat een vleugje countryrock en het stemmige Two Black Lambs fraaie koortjes en orgel.
In het middendeel worden zijpaadjes verkend middels buitenbeentjes. Eerst het (te?) vrolijke No School Today en The Vegas Gene, dat na een bluesstart een drumcomputertje krijgt met daarbij cafégeluiden; hier is het Cox die zingt. Meer blues in Kiss, waar Ann weer bij de microfoon staat.
Dan keren de akoestische gitaren terug om niet meer te vertrekken. Eerst het kroonjuweel van dit album, te weten Runaway. Daarin ook dwarsfluit, harp en klavecimbel. Een juweeltje. Elysian is uptempo, op het trage Heavy Sedation zingt Cox weer en Sand is een fraaie ballade tot besluit. En dat zegt iemand die niet zo van ballades is.

Tot vandaag had dit album één stem en nul berichten. Snap ik niet. Whirlygig staat op streaming: oordeel zelf of ik gelijk heb, als ik beweer dat dit een klein pareltje is. Ingetogener dan Heart, wat meer akoestisch en popgericht en vooral heerlijk ontspannen.