Cosmograf - End of Ecclesia (2009)

De eersten zullen de laatsten zijn!

Bij de eerste aanblik van een kerk die alsmaar verder lijkt weg te zakken, word ik nieuwsgierig naar wat Robin Armstrong ons hier gaat vertellen. Misschien heeft de koster wel de zak gekregen en is de goede man al stampend van kwaadheid weggelopen. Of heeft de donderpreek van afgelopen zondag de kleine gemeenschap eindelijk eens een keertje wakker geschud en zijn ze met riek en al op pad gegaan. Wie zal het zeggen? Ik meen namelijk hier en daar wat boosheid - of is het teleurstelling - in de stem van Robin te horen. Hoe dan ook, ik zal het vast wel allemaal gaan ontdekken tijdens de eerste beluistering van deze voor mij voorlopig laatste Cosmosgraf.

Een uurtje later! Hoewel het hier en daar nog wat lijkt te rammelen en soms is het zelfs wat onvast gezongen, toch laat Armstrong op dit album reeds horen waar hij allemaal toe in staat is.

Ik ben trouwens ook benieuwd naar de persoon die hier de prachtige gitaar- en piano solo's laat horen.

Armstrong himself?

Een enkele keer heb je met een bepaald artiest zo'n ontzettende klik, dat je hem of haar niet meer los kunt laten.

Over het algemeen vind ik het werk van 'Cosmograaf' Armstrong gewoon goed. Hij valt misschien niet direct op, maar de composities zijn van een wonderlijke schoonheid en last but not least: er is altijd wel een goed, soms zelfs een zeer emotioneel persoonlijk verhaal aanwezig.

Maar wat het muzikale aspect betreft is Cosmograf met regelmaat toch ook verrassend en een aantal van die aardige verrassingen kun je op dit vroege werk reeds aantreffen zoals het mooie pianospel, dat prachtige, al dan niet akoestische gitaarwerk, het ijzige Angelic Choir geluid, een gitaarsolo dat bijna ongemerkt in een ander instrument overgaat of de naderende stoomtrein die - tuutúúúút - op originele wijze transformeert in een oubollig stukje jaren zeventig rock inclusief een hammondorgeltje. En wat te denken van de rebelse referentie naar San Francisco (Be Sure to Wear Flowers in Your Hair) van de in 2012 overleden Scott McKenzie of van dat prachtige stukje middeleeuwse folk in Return to the Sea Part1 (Good Company Will End). Het zijn wellicht geen wereldschokkende experimenten, maar wel mooi gedaan. En hij doet mij bij vlagen denken aan die andere klasbak en angry old man, Roger Waters.

Dat wou ik gewoon nog even zeggen...

Wederom een leuk stuk Alicia

En weet je. Ik was gisteren al even aan het typen over dit album en zijn project na dit debuut van de 'Cosmograaf'. Ook over 'de verloren man in de ruimte' heb ik al iets geschreven. Met de bedoeling om het te kopiëren en te plakken als ik de volledige discografie nog eens heb beluisterd. En geloof het of niet, de naam 'Roger Waters' kwam bij mij ook op.

Fraai debuut van Armstrong, maar voor mij duidelijk z'n minste album. Heeft mede te maken met de opnamekwaliteit, maar zeker ook met z'n 'zangtalent' op dit punt van z'n carrière

Tja.... Direct maar even verder uitgewerkt..

Het eerste (aardse *) project van Robin Armstrong opent sterk met 'Sins Of The Father'. Erg jammer dat het nummer nogal schel en vlak uit de hoek komt. Dit geluid stoort me vaker op dit album. Het luistert op momenten weg als een demoversie. Je hoort - in tegenstelling tot zijn latere werk - dat het album op een goedkope manier tot stand is gekomen. Tenminste, zo komt het op me over. Ook heeft hij z'n zangstem nog niet onder controle. Over het algemeen erg onstabiel en bij het nummer 'A Day On The Moon' zelfs ronduit slecht. Het mag best krassig en ruw zijn, maar liever niet vals -brrrr-. En toch, op momenten, heeft z'n stem en intonatie ook wat weg van Roger Waters. Muzikaal zit het allemaal al meteen goed in elkaar op dit debuut... Wellicht ooit; een remake!?

* Waarom schrijf ik specifiek over een 'aards project'. Ik heb de totale discografie van Armstrong nog niet heel erg vaak beluisterd. Simpelweg omdat ik pas bekend ben met deze artiest. Al z'n werken heb ik ten minste 2x beluisterd. Het geluid én het gekozen concept van dit debuut; 'End of Ecclesia' komt in mijn beleving het dichts in de buurt van z'n meest recente werk, namelijk; 'The Hay-Man Dreams'. De tussenliggende albums kennen meer ruimtelijke,- en wetenschappelijke verhaallijnen. Wat deze tussenliggende albums ook een moderner geluid geeft dan dit debuut en 'de dromen van de vogelverschrikker'. Dat is tenminste op dit moment mijn beleving bij de albums. Ergens las ik dat Robin Armstrong te kampen heeft (gehad?) met gezondheidsproblemen die op langere termijn zijn fijne motoriek zouden kunnen aantasten. Nu is de productiviteit van Armstrong groot, maar laten we hopen dat het verhaal achter de 'The Hay-Man Dreams' niet al te autobiografisch is en dat de muzikale cirkel van 'Cosmograaf Armstrong' niet nu al rond is.

Ondanks dat dit album; 'End of Ecclesia' niet mijn favoriete album is, is het nog steeds wel heel erg de moeite waard. Door Alicia beschreven spoiler San Francisco (Be Sure to Wear Flowers in Your Hair) van Scott McKenzie is niet al te moeilijk te ontdekken, maar is ook niet goedkoop gebruikt. De naderende - tuutúúúút - stoomtrein staat me slechts vaag bij. Die ga ik sowieso nog opsporen! Deze toegevoegde samples maakt de muziek van Cosmograaf meer levendig en versterkt het onderliggende verhaal.

Eindconclusie; al met al een zeer fraai eerste werkstuk van Armstrong, maar zeker nog niet bovenaards!

O ja.. Over samples gesproken. De klok van de kerk op de cover is te horen in het nummer 'La Iglesia'. Wat dus Spaans blijkt te zijn voor kerk. En dus geen toeval dat dit instrumentale nummer opent (en eindigt) met een akoestische Spaanse gitaar. Wat verderop komt er een zwoel klinkende elektrische gitaar bij. Hierdoor behoudt het nummer een mediterraanse sfeer. Daarna gaat het los. Armstrong valt van z'n geloof en de kerk verzakt? Tegen het einde van het nummer hoor je even kort een hammondorgel waardoor het lijkt alsof je in de verzakkende kerk zit. Eclectisch!? Dat woord zit zelfs verwerkt in de titel van het nummer!

Dat wou ik gewoon nog even zeggen...

Dat idee had ik ook wel. De zang op dit album is hier en daar nogal onvast of zelfs een beetje vals, ook al stoorde mij dit na de zesde luisterbeurt al niet zo vreselijk meer, geboeid door al die andere mooie geluiden en verhalen. Hoe dan ook, het is toch heel leuk dat er nu weer wat meer mensen meeluisteren en er ook iets leuks over willen vertellen, keijzm73!

Voor zover ik weet, schijnt het nu ook weer wat beter met Robin Armstrong te gaan.

Beetje ongepolijst dankzij ongecontroleerde zang en op momenten merkwaardige overgangen. Toch geeft dat het album een zekere bezieling die vaak ontbreekt bij perfect uitgevoerde albums. Daarnaast zijn er genoeg interessante ideeën en variatie. Ik vind dit wel 4 sterren waard.