Gordon Lightfoot - Summer Side of Life (1971)

Mijn eerste country/folk album in de vroege zeventiger jaren.Toevallig nog een mooie ook. Lightfoot is door Dylan genoemd als een van zijn voorbeelden als songwriter. Toch een aardig compliment. Luister naar Miguel, dan begrijp je waarom. Een warme omfloerste stem met superieure begeleiding. Ik vind het een fijne melancholieke en tijdloze proeve van bekwaamheid. En toch lichtvoetig, da's knap.

Dit album vind ik maar weinig minder dan If You Could Read My Mind, maar misschien zou je wel kunnen zeggen dat de meeste songs wat meer tijd nodig hebben om zich in je te nestelen.

Bij mij waren er in ieder geval wat meer draaibeurten nodig. Maar dan heb je ook wat: licht melancholieke songs die gezongen worden met een hier perfect bij passende stem (waar je natuurlijk een beetje van moet houden, wat niet bij iedereen lukt, heb ik begrepen )

En verder wordt er natuurlijk heel goed ondersteund door door de wol geverfde musici.

Een smalend lachje krulde om de lippen van mijn rockende studiematen als ze destijds dit album op mijn platenplankje ontwaarden. Luister je écht naar deze slappe hap? Kadootje van mijn zus, was dan mijn terloopse antwoord. Hoe vaak de haan niet heeft gekraaid bij die leugen om bestwil laat ik hier maar onvermeld. 's Avonds na het huiswerk beluisterde ik dan voor de zoveelste keer op schaamtevol laag volume deze plaat en schoot telkens weer vol bij de song Miguel. De overige composities zijn overigens ook niet misselijk. Geweldige begeleiders bovendien. Dylan had groot gelijk met zijn pleidooi: Gordon Lightfoot is een onderschatte en inspirerende singer/songwriter. Dit is niet zijn beste album maar voor mij van grote waarde omdat ik erdoor geïnteresseerd raakte in het genre. Daar pluk ik nu nog uitbundig de vruchten van.

Ik pak, nu bijna een halve eeuw later, de zakdoek er maar weer even bij, en ja hoor...

Gordon Lightfoot - Miguel(Original Studio Recording).wmv - YouTube

Sta zelf alweer een hele poos in retro modus. Gordon Lightfoot middels Sundown op den radio zorgde daarvoor. Hier staat eigenlijk alles van deze Canades componist en gitarist en zanger. Vele oude helaas wat ruisende lps en de nodige modern times cds. Die ruisen dan niet maar leggen het af tegen vinyl ja. Een aantal lps al van comments voorzien en nu dan deze Summer Side of Life. Eentje uit lang vervlogen tijden jazeker maar nog steeds een heuse parel. Maar parels heeft ie vele geschreven en na al die lange jaren beklijven die nog steeds dus. Over Miguel staat al voldoende geschreven. Een waarlijk fraaie song en qua tekst aangrijpend ja. Heb dan wel geen zakdoek klaar maar als jongere oudere ( of ware het nu net andersom...), wie dem auch sei de rollercoaster in en naar het verleden gaat al ff gepaard met tranen, jazeker, en melancholie vult mijn gedachten en kennelijk mijn ziel ja. Das het mooie van muziek en van deze hier in het bijzondere. De stem die van een redelijk jonge Lightfoot nog dat kan ook niet anders. Maar verder sterk songmateriaal hoor. Kant 2de sterkere wel m.i. Nous vivons ensemble prachtig qua melodie. Same old Loverman, Love and Maple Syrup en het grandiose Cabaret, wat langer maar na de ritme switch een hemels nummer. Voor mij tekstueel xtra dichtbij want ja, de States deel door crossen was wel een highlight ook voor mij. Reno, the coastline of California up to the Oregon border. Ja das waren Zeiten jazeker. Talking in your Sleep prachtig en pijnlijk tegelijk ja. Wat wil je ook bij het horen van wiens naam dan ook behalve de jouwe.

Dylan had het al snel goed gezien. Een geweldige songwriter waar de songs ingekleurd werden met vaak verhalende teksten incluis een geweldige band om zich heen, sommigen zelfs meer dan 30 jaar. Dat zegt wat. Voor mij een onbetwiste topper al al die jaren en nog steeds ja. En de man door en voor wie ik ten eersten male naar Canada ging. Zelfs dat deed je vroeger. Kennelijk. Absolute parel deze. Helaas te onbekend bij velen. Zie dus waar de rechtvaardigheid zat en zit im Leben.