Hammock - Longest Year (2010)

Een van de underrated platen van hammock. Voor mij beter dan bijv. 'chasing ...'

Inderdaad een erg mooie plaat. Hij begint melancholisch met het uitgesponnen "Longest Year", met name het begin waarin wat vioolwerk is verwerkt komt goed over. Daarnaast weet men perfect subtiele veranderingen door de track te verweven, waardoor de aandacht erbij blijft en het weer lukt om lekker weg te dromen op deze muziek. Wat dat betreft maken ze wel goede muziek om in een hammock (hangmat) naar de lucht te gaan kijken of iets dergelijks.
"Dark Beyond the Blue" is een track die zo op "Departure Songs" had kunnen staan, want de stijl en sfeer sluit perfect aan bij bijvoorbeeld "Cold Front" (eerste album track van bovenstaande plaat).
"Cruel Sparks" weet vooral in het begin van de track te intrigreren door het gebruik van wat klinkt als een heel erg distorted gitaar.
"Lonely, Some Quietly Wander in the Hall of Stars" is zo'n prachtig voorbeeld van hoe deze heren je als luisteraar bijna door hun muziek kan laten "zweven". Het lichte ambient/post-rock geluid zorgt ervoor dat je in je hoofd boven de wolken zweeft in een prachtige eindeloosheid. Geweldig hoe ze zo'n sfeer kunnen creëren.
"One Another" is dan weer net een klein beetje anders qua stijl en is, net zoals het eerder genoemde "Dark Beyond the Blue", zo'n track die door de sfeer en stijl makkelijk op "Departure Songs" had kunnen staan.
Waarschijnlijk is deze muziek niet voor iedereen weggelegd en sommigen zullen dit misschien als "saai" beschouwen, maar ik kan het heel erg waarderen. Ik ben er laatst zelfs achter gekomen dat Hammock's "Departure Songs" de plaat is die ik tot op heden het vaakst gedraaid heb van alle muziek die ik bezit. Ik ben dus zeker wel "een fan" en vind de sfeer die ze op deze korte plaat vast weten te houden ook weer geweldig.