Evergrey - In Search of Truth (2001)

Met deze plaat levert Evergrey een goede CD af. Je hoort gelijk dat er een zeker zelfvertrouwen is en dat men een stap vooruit doet t.o.v. eerder uitgebracht materiaal. Het openingsnummer gaat er gelijk goed in en met de afwisseling tussen kwetsbare stukken en lekkere gitaarpartijen zit het wel snor hier. De band heeft een aardige reputatie als feestbeesten, op de CD gaat er er veel serieuzer aan toe, zeker qua teksten.

Het is moeilijk om bij dit album een favoriet nummer te kiezen, het zijn stuk voor stuk pareltjes.
Bij het beluisteren van Misled loopt het kippenvel langs m'n rug. Machtig mooi opgebouwd qua sfeer. Iets waar Evergrey toch wel heer en meester in is.

Prachtige progressieve metal plaat. Sfeervol en melancholiek. Mooiste nummers Watching the Skies en Rulers of the Mind. 4,5

Verhoogd naar 5* en meteen mijn Top 10 in. Geen enkel nummer doet onder voor het andere en het concept van een man die ontvoerd werd door buitenaardsen en langzaam "gek" wordt, werkt uitstekend. Solitude+Dominance+Tragedy was lange tijd mijn favoriete Evergrey-plaat maar In Search Of Truth klimt eindelijk naar de top. Aangezien de laatste 2 Evergrey's niet meer van eenzelfde niveau zijn, vermoed ik dat hij er wel lange tijd zal blijven staan.

Best een mooie hoes De muziek is ook niet verkeerd, gezien het gemiddelde.

Ben gisteren naar hun akoestisch optreden gaan kijken, verbluffend!
Vanavond spelen ze in de Bibelot en morgen op Dokk'em Open Air. Gaat dat zien!
Als je kennis wil maken met Evergrey, is dit een mooie instapper.

Wat voor metal is dit eigenlijk? Ik las al progressieve metal, dus ik denk aan harde en zachte stukken die elkaar afwisselen. Ik ben een groots fan van Opeth, maar dit zal zich daar wel van onderscheiden. Zitten hier ook grunts in en hoe hard is dit eigenlijk?

Op het moment zit ik op mijn werk, maar wanneer ik thuis ben zal ik wel wat op youtube opzoeken.

Met Opeth kan je dit niet echt vergelijken.
Ze vallen onder de noemer progressive metal maar met een donkere sfeer.
Ik kan eigenlijk niet echt een band opnoemen die een soortgelijke stijl speelt, ze zijn m.a.w.
dus vrij uniek. Tom's vocalen zijn passioneel en krachtig, maar altijd melodieus.
Er komen dus geen grunts aan te pas.

Ik heb net The Masterplan en Watching the Skies beluisterd en het klinkt tot nu toe lang niet slecht. Toch denk ik dat ik me eerst maar even met wat andere muziek bezig ga houden.

Probeer Different Worlds eens.

Is goed, dat zal ik vanavond even doen.

Is een heel ander nummer dan de 2 die je reeds hebt beluisterd, huiveringwekkend bijna.
Het is een vrij rustige song waarvan je bijna koud wordt...met deze zomerse temperaturen een prestatie die kan tellen! In elk geval is dit één van de beste albums om mee te beginnen.
Indien dit je niet bevalt, kan je wellicht met de rest ook niet zoveel omdat hun kenmerkende geluid toch wel op alle albums aanwezig is.

Ik moet hier ook snel achteraan, Evergrey in het algemeen dan. Ik heb het gevoel dat dit de Prog is waar ik van houd.

Zeker doen, jasper! Deze Zweden stellen zelden teleur (al zou ik niet met Glorious Collision of Torn starten) en voegen daadwerkelijk iets toe aan de metalscene. Ik ken geen andere band die klinkt als Tom & Co.

Kijk! Different Worlds klinkt al een stuk beter. Mooi nummer, nog steeds niet helemaal mijn ding, maar toch mooi.

Blijf dit de beste van Evergrey vinden. Luister ze niet zoveel meer als ik in het verleden deed, beetje uit de power-metal geraakt en hoewel dit geen pure power-metal is zitten er voor mij toch iets teveel power elementen in. Maar vooral dit album is gewoon wel heel goed, goeie songs, nice composities en arrangementen, uniek stemgeluid van Tom Englund en gewoon knappe, creatieve stukjes muziek.

Ondanks dat ik ze niet vaak meer luister heb ik ze eind vorig jaar live gezien omdat ze gek genoeg in m'n thuis stad kwamen spelen. Was misschien maar 150 man, waarvan een groot deel mensen die bij iedere metal-concert in de stad komen opdagen. Ondanks de vrij lege zaal speelden de mannen enthousiast en strak en later nog een biertje met ze gedaan in de kroeg en bleken ook hele relaxte, aardige jongens te zijn. Blijf leuk om zo nu en dan deze plaat even door te luisteren.

Mijn eerste kennismaking met deze band en wat voor een! Begint geweldig met The Masterplan en davert door met Rulers of the Mind. Dacht eerst dat de laatste 2 nummers wat minder waren maar nee hoor er staan geen zwakke broeders op. Het album doet me en beetje denken aan Demon's the unexpected guest, ook al zo'n geweldig album zonder, nou ja bijna dan (Have we been here before} zwakke nummers. Het album duurt ook niet te lang door het toevoegen van overbodige bonus tracks. Prachtig emotionele zang en dito gitaarwerk. Ijzersterke nummers en puike productie en lekkere sombere vormgeving. Laat je verrassen ik ben iig zeer aangenaam verrast!

Was Solitude + Dominance + Tragedy al een mooie stap voorwaarts na het matige debuut, dan is deze derde worp een stap met zevenmijlslaarzen.

De mix - voor de derde keer op rij door Andy LaRocque - klinkt een stuk beter dan op de eerdere albums en de nummers zijn zonder uitzondering sterk te noemen. Het is ook het eerste album met Henrik Danhage en zijn spel is een enorme verrijking voor de band.

Favorieten: The Masterplan (die solosectie is geweldig) en Mark Of The Triangle

Overtuigende heavy progmetal met een beduidend betere productie dan de voorgaande albums. De mix van powermetal en progmetal, een donkere atmosfeer, kundig muziekschap en de brulboei van zanger/gitarist Tom S Englund klinkt waanzinnig bombastisch en overthetop hier en daar.

De productie is nog niet echt helemaal perfect. Maar dat ligt denk ik aan de tijd waarin deze plaat uitkwam. Volgens mij klonken veel metalplaten toen zo. Met name de overdonderende tom-toms staan me wat tegen. Maar dat kan ik de band niet echt aanrekenen. Want dat is een smaak-kwestie.

De kracht van deze plaat zit hem voornamelijk in de lekker bizarre ritmes. Er wordt flink gestoeid met tempowisselingen en polyritmes. Verder heeft de muziek heel veel emotie, met name door de zang van Englund, die misschien wel wat pathetisch kan overkomen, als je er niet van houd.

Het is dan ook erg vergelijkbaar met bijvoorbeeld Nevermore of Pain of Salvation.

Het is nog niet hun sterkste plaat, maar dit is zeker een plaat die je zonder spijt kunt opzetten.