Dragonland - Under the Grey Banner (2011)

Dat de goeie metal heden ten dage uit het Noorden komt was mij al bekend. En zelfs in een (sub)subgenre dat mij helemaal niet ligt , zijnde hedendaagse bombastische fantasy power metal, blijkt iets van Zweedse makelij nog best te pruimen.

Over de kwaliteit valt hier weinig te twisten. Die is in alle aspecten volop aanwezig. Kwestie van smaak dus. En het is niet mijn smaak. Toch smaakt het mij wel, als het zo voorbijkomt bij gelegenheid (als metal album van de week). Maar ik zal het zelf niet gaan opzoeken.

3,5*

Prima om naar te luisteren en binnen het genre een band om in de gaten te houden... de kwaliteit is hoog. Tijdens het luisteren spookte Kamelot regelmatig door mijn hoofd.
Wel jammer dat ik nu net een beetje van het powermetal-pad af begin te raken en deze muziek me nu niet meer zoveel doet. Het is me allemaal wat te glad.
Powermetal is naar mijn mening redelijk uitgekauwd, probeer daar maar eens wat origineels in te doen. Dat doet Dragonland dus ook niet echt.

Originaliteit is dan ook in alle opzichten niet hetgeen waar Dragonland het van moet hebben. Ik kan tientallen bands noemen die wel slagen origineler te zijn in het genre heden ten dage.

Under the Grey Banner is vooral een lekker album. De stijl is iets verschoven; in het verleden maakte Dragonland vergelijkbare powermetal, alleen met minder nadruk op het orkest. De kitsch is zeker aanwezig, maar de nieuwe Nightwish bewees al dat dat niets hoeft te zeggen. Mooie zang, goed spel en spannende dramatiek en bombast is wat Dragonland te bieden heeft. In de epische titelsong komt alles samen.
Met het goede spel doel ik met name op het drummonster Morten Lowe Sorensen, die het album de nodige pit geeft. Hij mag alleen iets minder op de voorgrond wat mij betreft - met de blastbeats en capriolen had best wat gedoseerd kunnen worden.

Net als de andere twee albums die ik van Dragonland ken (Holy War, Starfall) krijgt ook Under the Grey Banner een dikke 7.

In het kader van het gekende topic deze een paar keer beluisterd.
Dit is totaal mijn ding niet. Ik kan waardering opbrengen voor de technische muzikaliteit van deze band, Een goed gebracht product.
Maar mijn maag draait bij zoveel bombast, kitch en onverteerbare epiek.
Totaal mijn ding niet dit, daarom zal ik er ook geen effectieve quotering aan geven, maar meer dan een 2* voor het vakmanschap zou er bij deze niet afkunnen voor mij.

Hoewel ik niet veel heb met power metal, vind ik dit toch best te doen. Meestal irriteer ik me een ongeluk aan dit soort bombastische metal, maar hier valt het erg goed mee. Erg origineel of nieuw klinkt het inderdaad niet, maar dat is erg moeilijk in dit genre, als je 't mij vraagt.

Technisch zit het allemaal aardig in mekaar. De drummer is inderdaad erg goed, en ik volg Jasper in zijn mening wat dat betreft. Qua sfeer hangt er iets mystieks in de lucht, ook niet eigenaardig voor dit soort plaatjes. De titels van de nummers suggereren een soort fantasy-verhaal, en de teksten zijn niet bijster origineel, maar ze horen er gewoon bij, en storen me geenszins.

Al bij al een vermakelijk plaatje, waar ik me niet zo erg aan stoor eigenlijk. Dat had ik niet verwacht, en zo zie je maar weer.

3 sterren

Sterke Europese powermetal staat voor u klaar op Under A Grey Banner. Wat vooral opvalt zijn de stevige thrashy riffs die af en toe als vlijmscherpe messen de majeurakkoorden komen verstoren. Dat doen niet veel bands. Blind Guardian vroeger. Maar meer kan ik er niet bedenken.
Verder zijn alle bekende Rhapsody, Helloween en vooral Avantasia elementen volop aanwezig.

Ik heb het een drietal keren geprobeerd maar dit album gaat me niet goed af. Telkens opnieuw krijg ik de indruk van op The Night of the Proms te zitten en naar één of andere toevallig aanwezige metalgroep te kijken. De intro alleen al doet me denken aan een filmscore. Nadien vliegen ze er wel stevig in en het klinkt allemaal geweldig maar is dat niet normaal? Ik denk dat ik niet meer kan wennen aan dit subgenre want ik erken hun kwaliteiten maar misken hun uitwerking, het pakt me totaal niet.

Ik kan over het algemeen wel goed naar power metal luisteren, maar Dragonland is zo gelikt en voorspelbaar dat ik het moeilijk vond om dit album een aantal keer te beluisteren. Toch gedaan, maar het blijft het zelfde verhaaltje, daarbij mist het wat kracht en echte uitspringers. De zanger is trouwens niet slecht.