Derek & Vis - No Chorus Please (1996)
mijn stem
1 stem
België
Rock / Jazz
Label: Onoma
-
Bloodstain (3:07)
-
The Bottle (3:46)
-
Mindtraveller (3:16)
-
Hifi (1:52)
-
God Lives in New York (3:17)
-
Only a Matter of Time (4:13)
0
geplaatst: 10 december 2011, 17:30 uur
Doen we! De band bestaat uit Derek (Dirk Dhaenens) en Vis (Yves Meersschaert), die elkaar leerden kennen bij Derek And The Dirt, een Belgische rockgroep uit de jaren '90.
De titel en de hoesfoto geven al een duidelijk beeld van wat je kan verwachten van dit debuutalbum/-E.P. van deze heren: de songs baden in een rokerige-kroeg-sfeer en gooien softrock, blues en jazz op een ondefinieerbaar hoopje. De donkere zware stem van Derek doet denken aan Tom Waits, en de muziek heeft daar ook wel raakvlakken mee. (kBen me er van bewust dat zware stemmen in jazzrockbluesplaten nogal snel met Waits worden vergeleken, maar deze keer zijn de heren zelf het daar op hun website ook mee eens).
De teksten gaan over drank (vooral) en vrouwen, en de combinatie van die beide die dikwijls niet goed uitdraait. Alle song zijn one-takes, opgenomen in het muziekcafe Charlatan in Gent, klinken soms half-geïmproviseerd en soms eindigen ze nogal abrupt. De combinatie van dit schijnbare amateurisme, het rokerige kroegsfeertje, de verzopen stem en de doorleefde vertolking bieden een prima alternatief voor een avondje jazzcafé. Helaas veel te kort met z'n 20 minuten.
Te beluisteren in het donker. Met een glas goedkope whiskey. En met een kettingrokende vriend naast u.
*** 1/2
De titel en de hoesfoto geven al een duidelijk beeld van wat je kan verwachten van dit debuutalbum/-E.P. van deze heren: de songs baden in een rokerige-kroeg-sfeer en gooien softrock, blues en jazz op een ondefinieerbaar hoopje. De donkere zware stem van Derek doet denken aan Tom Waits, en de muziek heeft daar ook wel raakvlakken mee. (kBen me er van bewust dat zware stemmen in jazzrockbluesplaten nogal snel met Waits worden vergeleken, maar deze keer zijn de heren zelf het daar op hun website ook mee eens).
De teksten gaan over drank (vooral) en vrouwen, en de combinatie van die beide die dikwijls niet goed uitdraait. Alle song zijn one-takes, opgenomen in het muziekcafe Charlatan in Gent, klinken soms half-geïmproviseerd en soms eindigen ze nogal abrupt. De combinatie van dit schijnbare amateurisme, het rokerige kroegsfeertje, de verzopen stem en de doorleefde vertolking bieden een prima alternatief voor een avondje jazzcafé. Helaas veel te kort met z'n 20 minuten.
Te beluisteren in het donker. Met een glas goedkope whiskey. En met een kettingrokende vriend naast u.
*** 1/2
* denotes required fields.
* denotes required fields.