Evergrey - The Inner Circle (2004)

Wat een plaat, jongens !!! (en meisjes)

De sound, de zang, het concept. Alles klopt hier.

Klein meesterwerkje durf ik toch zeggen.

Evergrey is een goede liveband met een superstrot. Deze plaat vind ik redelijk goed in balans maar niet de beste plaat, dat blijft voor mij Recreation Day. De powerballade is hun sterkste punt en de teksten hebben een mooie filosofische en persoonlijke inslag.
Een pluspunt is dat ze voor fans tijd maken, zoals bij een signeersessie.

Vette plaat. Goede band.

Een vergelijking met Dream Theater dringt zich natuurlijk op. Qua techniek doet Evergrey zeker niet onder voor deze band. Waar DT vaak vervalt in klinisch technisch gepiel, lukt het deze band wel om melodie en vooral emotie in de muziek te brengen.

De sfeer wordt vooral vooral gebracht door de toetsen. Toetsen die volop aanwezig zijn op dit album, erg gave solootjes. Neem daarbij nog het goede drumwerk, de gitaarsolo's en riffs en het technische vlak is compleet.

De emotie komt vooral van zanger Englund. De muziek draagt veel dynamiek, die hij makkelijk meedraagt. Van gevoelige fluistertoon naar harde uithalen, als het nodig is.
Stem en muziek is op die manier perfect in balans en zo weten ze als geen ander emotie neer te zetten.

Die emotie komt ook voort uit de vloeiende manier dat het album verloopt. Een conceptalbum over een jongen die bij een cult gelokt word ofzo. Er lijkt een misverstand te bestaan, dat dit album vooral over kindermishandeling zou gaan, maar het cultgroep gedeelte en de religieuze verhandelingen spelen een veel grotere rol.
Elke track loopt ook over in de ander, zodat je ook echt naar 1 act luistert. Niet een album om 1 los nummer uit te pikken, omdat veel van de intensiteit en emotie verloren gaat.

Geen groot fan van het genre. Vaak vervalt het in oeverloos gepiel, zonder emotie. Evergrey is zo'n band waar ik af en toe nog eens een uitzondering voor maak.

Ieder keer als ik denk dat ik de beste van Evergrey heb gehoord, is er toch weer een album dat nog beter is. Deze klinkt dus echt super. Het moderne geluid is mischien niet zo warm en origineel, het doet wel precies waar het voor bedoelt is: knallen. Inderdaad komt de naam van Dream Theater in je op, maar dit is een band die ondanks dat wel overeind blijft. De nummers zijn gewoon sterk en de zang maakt het af. Ik kan me niet voorstellen dat er nog een beter Evergrey album bestaat.

Ik heb jaren niet meer naar Evergrey geluisterd, mede door mijn afknappen op Monday Morning Apocalypse. Maar soms heb je van die dagen dat je de stoffige secties van je CD collectie weer eens aanbreekt. En ik zit te genieten van The Inner Circle.

Daar staan nochtans veel prachtnummers op.

Een vergelijking met Dream Theater vind ik compleet van de pot gerukt.
Ik hou van beide bands maar zie weinig muzikale raakvlakken.
Evergrey grossiert toch meer in dark prog metal, waar het bij Dream Theater vooral vrolijk blijft.
Ik ben het er wel mee eens dat ze emotie in hun muziek weten te brengen.

Niet hun beste plaat. Ik vind zanger Tom hier ook erg overdrijven, met zijn huilerige zang.

Soms beginnen songs wel sterk, en lijkt het wat richting powermetal te gaan, maar dan zakt het weer in, en heb je weer die snikkende emotionele stem. Ik vind het erg pathetisch en hoogst irritant zelfs.