Suzy Dexter - Lost Track of Time (2011)

Er is weinig aan Suzy Dexter, zelfs haar naam niet, dat doet vermoeden dat zij 'gewoon' een Nederlandse zangeres is. Een verdwaalde Amerikaanse ziel, dat zal het zijn. Als ze in het eerste liedje van haar nieuwe cd Lost track of time met een doorleefde snik zingt dat ze haar koffers en kinderen pakt om met het vliegtuig 1400 mijlen te vliegen, 'back home / back where I belong', dan kan 'home' niet anders zijn dan het land waar de Mississippi stroomt.

Dat Suzy in Brabant is opgegroeid, in Utrecht woont en haar album veelal thuis, op zolder, heeft opgenomen, daar moet je de kleine lettertjes voor lezen. De Amerikaanse jas zit dan ook als gegoten.
Lost track is Dexter's tweede volwaardige langspeler en het is een (h)eerlijke, vooral ontspannen en professioneel klinkend geheel geworden. De zangeres schreef alle tien liedjes zelf, en voelt zich hoorbaar als een vis in het water. Weinig poespas, veel gevoel. De band, met onder andere gitaristen Rob Hendriks en singer-songwriter BJ Baartmans, heeft slechts drie dagen nodig gehad om de muziek vast te leggen: twee dagen repeteren, één dag opnemen. Met pro-tools en computer, maar het live-gevoel domineert desondanks. Zeker als de beide gitaristen lekker los gaan, zoals in het titelnummer en Just in Case, waarin overtuigend naar een climax wordt toegewerkt.

Een punt van kritiek is er ook. Lost track is wel zo'n een plaat waarvan je, door de soms wat al te stereotype country- en bluesrock elementen, bij de eerste maten al denkt dat je hem eerder gehoord hebt. Vertrouwd en netjes binnen de lijnen gekleurd. Maar voor wie verder luistert, volgen toch enkele verrassingen; zoals het zwoele, jazzy Deep blue love, of Stones girl (met Gerard Kleijn op trompet), My belly's on fire met zijn zoete achtergrondkoor, en het van een warmbloedig calypso-ritme voorziene Sometimes I lie.