Carsten Dahl Experience - Metamorphosis (2011)

YES! Ik wil deze al heel erg graag horen sinds ik Carsten Dahl en zijn mannen 20 november een fantastisch optreden zag weggeven in Århus, maar toen was hij nog niet gereleased. Inmiddels is dat dan wel gebeurd en ik vond 'm zojuist op de deurmat. Ik ga er meteen maar even goed voor zitten.

Omdat ik enige tijd op het album heb moeten wachten, raakten de verwachtingen steeds hoger gespannen. With anticipation comes expectation. Gelukkig weet het kwartet het desalniettemin helemaal waar te maken en stelt het album geenszins teleur.

Pianist Carsten Dahl heeft drie van de meest vermaarde Deense jazz muzikanten om zich heen verzameld: Jesper Zeuthen op sax, Nils 'Bosse' Davidsen op bas en Stefan Pasborg op drums. Vier muzikanten bij elkaar die, zoals Dahl het zelf bij het optreden in Århus omschreef, ieder 'hun koffie anders drinken', maar allen eenzelfde spilleglæde delen - precies de twee factoren die volgens mij belangrijk zijn geweest voor de resulterende rijke, dynamische luisterervaring.
Dahl is een begenadigd pianist met verschillende solo albums achter zijn naam, veelal met bop inslag en ook klassiek. We horen er bij vlagen overweldigende geïmproviseerde lyrische stukken en ik durf de vergelijking met Keith Jarrett aan te gaan: zelfs het gehum en gekreun ontbreekt niet (en net als bij Jarrett hoort het bij zijn spel, alsof hij de muziek uit zijn ziel wil schreeuwen). Op de solo albums laat Dahl reeds horen het experiment niet te schuwen en met de Carsten Dahl Experience voert hij dit verder door. In zijn spel horen we naast Jarrett de percussieve stijl van Cecil Taylor terug en door soms dingen zoals een tamboerijn op zijn snaren te leggen, creëert hij een geluid dat wegheeft van dat van een klavecimbel. Zeuthen is de andere rassolist in het kwartet en met name hij stelt dan ook wat tegenover de explosieve solo's van Dahl, daagt Dahl uit met intense, vrije saxofoon solo's die doen denken aan de spirituele exercities van Albert Ayler.
Davidsen speelt lustig mee, dan gewoon, dan slaand op de snaren, dan weer met een strijkstok: soms lijkt hij wat ondergeschikt aan het duelerende tweetal, maar zijn spel is zeer ritmisch en consistent en komt tijdens de wat meer ingetogen stukken erg mooi uit de verf. Ook Pasborg lijkt wat terughoudend te spelen, maar zorgt dat het geheel nergens uit de bocht vliegt en weet met cimbalen en brushes mooie effecten toe te voegen aan het geluidspalet dat de vier muzikanten voor ons schetsen.

4,5 sterren voor deze geweldige geïmproviseerde jazzplaat, een absolute aanrader.

Met uitstek nu al de beste plaat van 2011 en een 4,5* zal er misschien wel inzitten. Kan eigenlijk ook niet anders dan het eens zijn met mijn voorganger. Waar blijven de andere jazzliefhebbers?

Heel leuk om te horen, Dave!

Voor mij wordt hij eigenlijk ook nog steeds beter met iedere luisterbeurt (en dat zullen er nu een vijftiental geweest zijn ongeveer). Ik had 'm een paar dagen terug nog op #5 staan in mijn top 10 van 2011, maar bij mijn definitieve lijstje zou hij nog wel eens hoger kunnen gaan eindigen.

Fantastisch hoe harmonieuze, melodieuze stukken worden afgewisseld met explosieve, vrije improvisatie, terwijl het toch relatief toegankelijk weet te blijven.

Ja, ik hoop echt dat meer mensen dit gaan luisteren. Hij verdient het!

Edit: vijf sterren in de Gaffa (bekend Deens music magazine). Ook te beluisteren op Spotify (geloof ik - ik heb/gebruik het zelf niet, maar het lijkt erop in elk geval).

Hier een nieuwe luisteraar. Jammer genoeg ontdek ik 'm te laat om eventueel in te kunnen vullen in een eindejaars top 10 (ik ben erg traag in het beoordelen van albums), maar ach, wat geeft het. Ik ben erg blij dat ik dit deze avond voor de eerste keer heb beluisterd, want het klinkt erg goed. Mooie review trouwens!

Thanks

Hoe dan ook blij dat je hem luistert en dat hij bevalt, ook al is het te laat om in je eindejaarslijstje te komen (want in de MuMe top 100 zou hij toch niet komen). Ben benieuwd naar je oordeel!