Aretha Franklin - Soul '69 (1969)

Must have klassieker voor iedereen die is geinteresseerd in wie de zangeres is die door Mary J. Blige al de hele tijd geimiteerd word.

Pardon? Wil je zeggen dat Mary J. alleen maar een beetje Aretha nadoet?

Daar doe je zowel Mary J. Blige als Aretha Franklin geen goed mee. Beide zijn het heel verschillende zangeressen met een erg eigen stemgeluid. Van imiteren is geen sprake.

Wel geweldige cd dit trouwens.

Goed, ik zal het inspiratie bron noemen. hoop niet dat Mary J. haar stem net zo stuk zingt...

De albumtitel ‘Soul 69’ heb ik nooit begrepen. De titel ‘Blues 69’ vind ik toepasselijker daar dit album veel meer richting blues gaat dan soul. Wat betreft de arrangementen zijn kosten noch moeite bespaard; ze kloppen tot in detail. Aretha’s stem is in topvorm en dat laat ze horen op dit album. Met haar uithalen blaast ze je gewoonweg omver! Over dit album ben ik echter verdeeld; blues is namelijk niet helemaal mijn ding maar daar staat tegenover dat ik vind dat Aretha het wel erg subtiel aanpakt waardoor het allemaal erg charmant en seductive overkomt. Hoewel ik altijd erg fan ben van haar coverversies moet ik tot mijn spijt toegeven dat ik haar versie van ‘Bring it on home to me’ echt vreselijk vind, sterker nog, ze heeft het gewoonweg verkracht! Raar eigenlijk dat het mooiste nummer het lelijkst uit de verf komt. ‘The tracks of my tears’ doet ze overigens dan wel gerechtigdheid. Niet haar beste werk maar verre van slecht…

Dit album is mij ook te bluesy. Toch kan je inderdaad niet om de grootsheid van de stem van Aretha heen. Tracks Of My Tears is inderdaad een leuke andere versie die niet het niveau van Smokey haalt, maar desondanks meer dan de moeite waard is. Gentle On My Mind vind ik ook wel een positieve uitschieter. Ook op het vlak van Bring It On Home To Me sluit ik me volledig aan bij Angelo: wat een bagger-versie!

Ja inderdaad, dit album heeft een foute titel, want Aretha zingt hier in allerlei stijlen, meestal vanuit de bluesy kant van het leven. Bijvoorbeeld op de eerste twee prachtige nummers. Daarna vinden we toch meer een soulful song, het fraaie River's Invitation.
Aretha wordt vaak begeleid door een uitstekend orkest, de begeleiding klinkt ook goed doordacht en laat alle ruimte voor haar buitengewoon fraaie stem. Luister bijvoorbeeld eens naar Pitiful, waar haar stem door merg en been gaat. Crazy He Calls Me is dan juist weer met een kleiner combo en is meer een mooie jazz song. Afwisseling genoeg dus op deze plaat.
De 'big band' versie van Bring It On Home To Me is heel anders, maar slecht is 'ie niet, zeker niet gezien de fraaie uithalen van Aretha gecombineerd met de blazers. Zelf vind ik juist de cover van Tracks Of My Tears net wat minder, hoewel de zang veel goed maakt. Erg mooi is If You Gotta Make a Fool of Somebody, een prachtnummer, net als het meer bluesy So Long. Elisuve Butterfly is het slotnummer dat erg lekker loopt richting het einde dus, van alweer een mooie plaat gemaakt in haar 'gouden tijd'.

En River's Invitation is geschreven door Percy Mayfield, ook bekend als The Poet Of The Blues ....

Toch staat er niet voor niets Soul als categorie bij zijn albums....

Wat eem pracht album is dit!

Vandaag 2 hands op de kop getikt, zonder dat ik het ken. Meestal is dat bij Aretha uit deze periode wel een gok waard, en bij deze plaat zeker.

Heerlijk, soul, blues, jazz... alles komt wel een beetje voorbij... en wat een stem.

Jammer van die lelijke hoes. De eerste indruk is één verzamel of live album. Gelukkig keek ik door de verpakking heen. Absoluut een erg mooie plaat! Zo vind je nog eens wat.

Dit coveralbum is misschien wel Aretha’s meest jazzy werk.

Ramblin’ – jazzy zeggen ze, maar het klinkt ook heel bluesy
Today I Sing the Blues – uitgestrekte noten in dit bekende nummer
River’s Invitation – lekker bluesy song, heerlijk ontspannen gezongen
Pitiful – heeft eigenlijk wel een wat andere sfeer, wat duisterder ofzo.
Crazy He Calls Me – sluit naadloos aan op haar stem
Bring it on Home to Me – bekend nummer met een aardige swing in deze versie.
Tracks of my Tears – nog een covertje natuurlijk, maar mist toch wel wat van het origineel
If you Gotta Make a Fool of Somebody – vooral heel krachtig zingen
Gentle on My Mind – gewoon wederom een fijne song.
So Long – pffff, wat een kracht in haar stem zeg. Prachtig kaal gehouden ook
I’ll Never Be Free – zo draagt een stem een nummer
Elusive Butterfly – prima en niet al te opvallende afsluiter

Altijd fijn om Aretha te horen, maar dit album viel me toch niet mee. Nu ben ik sowieso niet zo happig op coveralbums, maar de kunst een bestaand nummer flink op te poetsen en naar je hand te zetten kan ik wel waarderen. Helaas vergaloppeert ze zich hier een beetje aan nummers waarvan de originele versies nauwelijks te overtreffen zijn. Bring It On Home To Me, Tracks Of My Tears en Elusive Butterfly zijn stuk voor stuk weergaloos in de originele versies en de covers blijven daar heel ver bij achter. Mooi vind ik dan wel weer haar uitvoering van Today I Sing The Blues, voor mij het hoogtepunt hier.

Aardig album van Aretha, bestaande uit louter covers, waaronder enkele echte klassiekers. Moeilijk om die te overtreffen inderdaad, hoewel de instrumentale begeleiding op dit album sterk is, en dat merk je ook aan de hoeveelheid bekende namen als je eens door de personeelslijst van dit album gaat. De albumtitel is wat misplaatst, een ondertoon van soul hoor ik hier wel in terug (zoals altijd bij Aretha, zit gewoon in haar DNA), maar toch veel meer blues en jazz. En, ondanks het soms uit zijn voegen barstende orkest van muzikanten, heeft de plaat toch een ingetogen karakter, wat ervoor zorgt dat het nergens werkelijk spettert.

3,5 sterren