Tangerine Dream - Finnegans Wake - James Joyce (2011)

Geïnspireerd op één van de meest bizarre, pittigste en ontoegankelijkste romans van de 20ste eeuw is Finnegans Wake het 3de hoofdstuk in de Sonic Poem-saga, het meeste recente muzikale project van Tangerine Dream.
Waar het boek nauwelijks te begrijpen valt, valt dat voor de muziek gelukkig mee.

"The Sensational Fall of the Master Builder" is meteen een lekkere, behoorlijk sequencer-georiënteerde opener die ondanks z'n 9 minuten vlot weg luistert en meteen een beetje de sfeer van het album bepaald. Ook ademt het nummer een lekker retro-sfeertje uit, wat ervoor zorgt dat TD's stijl uit de Virgin-periode, weer een beetje tot bloei komt in het nummer. Het ritme die in de tweede helft om de hoek komt kijken, geeft het ook de nodige power mee.

Vervolgens ligt "Finnegans Excessive Wake" een beetje in dezelfde lijn, maar klinkt wat directer en toegankelijker. Het klinkt erg lekker, maar er valt voor de rest niet veel over te zeggen, behalve dat de gitaarsolo aan het eind, het nummer nog een lekker ruw randje meegeeft.

Het is niet voor het eerst dat TD letterlijk in zijn muzikale verleden graaft en geweldige composities van weleer nieuw leven inblaast, getuige het Dream Mixes-project en nieuwe versies van Phaedra, Tangram en Hyperborea. Maar ik had niet verwacht om tijdens "Resurrection by the Spirit" geconfronteerd te worden met een in elkaar geflanste brei van de ritme- en sequencer-sectie afkomstig uit "Ricochet Part 2", waar dan vervolgens een nieuw nummer uit is ontstaan. Helaas is het resultaat niet zo best, vooral omdat ik het ritme-technisch totaal niet vind aansluiten en beschouw ik het nummer meteen als de zwakste van het album.

Gelukkig is "Mother of All Sources" weer een stuk beter. Het begin is sowieso al briljant en redelijk ongewoon te noemen. Naarmate het nummer zich meer ontwikkeld, komt een prachtig en meeslepend thema om de hoek kijken. Absoluut één van de betere tracks van dit album!

"The Warring Forces of the Twins" klinkt dan weer meer als een nummer die met gemak op een Lily on the Beach of Destination Berlin-soundtrack gestaan zou kunnen hebben. Derhalve klinkt het dan ook een beetje misplaatst t.o.v. de rest van het album, alhoewel het niet slecht klinkt of zo. Echter ook niet heel bijzonder.

“Three Quarks for Muster Mark” begint een beetje in de stijl van een meer rockende Rick Wakeman-compositie, maar ontpopt zich daarna tot zo’n beetje het meest pakkende nummer van de plaat die zelfs lichtelijk wat pop-invloeden kent. Ook één van de betere nummers overigens...

“Everling’s Mythical Letter” kabbelt redelijk aangenaam voort van begin tot eind, alhoewel het nergens echt bijzonder wordt, waardoor dit nummer nogal nietszeggend op mij overkomt. Wat dat betreft eentje in de categorie vergeet-nummers.

Het opmerkelijk getitelde “Hermaphrodite” sluit dit album op aangename wijze af. Een typisch staaltje TD-werk zoals het vaker aan me voorbij is gekomen, maar nummers als deze, daar lust ik er wel meer van.

En zo kan ik concluderen dat, ondanks dat deze Finnegans Wake niet per se beter is dan de vorige twee delen in de Sonic Poem-serie, het toch wel een geslaagd album is. Qua ideeën en inspiratie zet het ook wel snor, want het album kent een redelijk hoog niveau, zeker als je nagaat dat Finnegans Wake alweer het derde volledige studio-album is die de band in 2011 heeft uitgebracht. Maar dat de band van doorwerken houdt, staat onderhand lang en breed bekend.

Sterk album van TD. alleen Resurrection by the Spirit vond ik matig.

Was waarschijnlijk ook een beter nummer geweest, als de Ricochet-elementen achterwege waren gelaten en er wat betere invalshoeken in verwerkt waren. Wat dat betreft een typisch voorbeeld van ongelukkig knip- en plakwerk.

Vind het solospel in die track zo houterig klinken.
Verder wel een aardige cd... niet meer en niet minder.

Helaas vond ik de nummers hier tamelijk 'gezichtsloos' en gaven ze me geen moment het gevoel een adaptatie te zijn van een literair werk.
Albumtitel is voor mij dan ook volstrekt inwisselbaar en had net zo goed 'De ontdekking van de hemel' of 'The pit and the pendulum' kunnen heten. (Hetzelfde probleem had ik met TD's album Kyoto, by the way...)

Dan vond ik TD's interpretatie van Edgar Allan Poe's The island of the fay net iets beter, in de zin dan, dat ik wel meer het idee had naar een authentiek Tangerine Dream album te luisteren.

Dit is een lastig album om te beoordelen. Aan de ene kant laat Tangerine Dream hier horen dat ze in 2011 nog lang niet uitgespeeld waren. Nummers als The Sensational Fall of the Master Builder en Mother of All Sources zijn zelfs erg sterk te noemen. Aan de andere kant hebben een aantal nummers een hoog: been there, done that-gehalte. Resurrection by the Spirit is al helemaal het toppunt van gemakzuchtigheid: een recycling van Ricochet Part 2. De tweede helft van het album kabbelt mij te veel voort, al sluit Hermaphrodite het album op sterke wijze af. 3*