Kelly Joe Phelps - Lead Me On (1995)

"Lead Me On" is een speciale plaat voor me. Niet zozeer qua teksten, maar meer omdat "Lead Me On" fantastisch akoestisch gitaarspel bevat. Dit is een van de eerste akoestische bluesplaten die ik hoorde en dat was de aanleiding om te verdiepen in de oude meesters. Toen ik later hoorde hoe Kelly Joe Phelps zijn gitaar hanteert, kreeg ik nog meer waardering voor "Lead Me On". Phelps heeft zijn gitaar plat op zijn schoot en glijdt dan met een bottleslide over de hals en met zijn vingers beroert hij de de snaren. Hij creëert daarmee een prachtige warme en tegelijkertijd felle en venijnige bluestoon. Het doet me direct denken aan de echt authentieke delta blues van bijvoorbeeld Son House of Robert Johnson. Net als die blueslegendes zingt Kelly Joe Phelps niet echt, maar hij vertelt een verhaal, of mompelt zo te zeggen. Zijn uitspraak is niet altijd even duidelijk, maar de beleving des te meer. En dat is alles wat ik nodig heb om precies te begrijpen wat Phelps bedoelt. Maar los van zijn stem; hetgeen me echt grijpt is dat fantastische gitaarspel. Zoveel facetten raken me, al is het alleen maar die lichte galm/echo die na blijft hangen als hij met de bottleneck over de hals van de gitaar glijdt. Daarnaast speelt Phelps de baslijnen en melodieën zelf en tegelijkertijd op de gitaar. Er zit zoveel diepte en variatie in zijn spel, al lijkt dat op het eerste gehoor niet zo. Hier kan ik me dus echt in verliezen, mezelf wanend op de katoenvelden van de Mississippi Delta. Kippenvel!