The Glimmer Room - Home Without the Journey (2008)

Op het moment dat ik dit hoesontwerp voor het eerst zag moest ik gelijk denken aan de omslag van één of ander jongensboek. Vliegen met je doldwaze oom door vreemde werelden om vervolgens thuis komen met sterke verhalen die verbaasde gezichten opleven in de trant van: Het is toch niet waar??? En zo zit er al een hele fantasie achter dit hoesontwerp van wie dan ook. Ik nog een uitgebreide zoektocht ondernomen op internet, maar helaas zonder positief resultaat. En dan de muziek die in drie hoofdstukken is opgedeeld en gecomponeerd en gespeeld zijn door Andy Condon de man achter The Glimmer Room. De muziek op dit album is duidelijk geïnspireerd door de Berlijnse School.

Met haast klassiek pianospel begint Home Without the Journey. De muziek doet triest aan en roept daarmee een beeld op van iemand die zich nergens thuis voelt. Naar verloop van tijd verdwijnt dit trieste beeld en maakt plaats voor ruimtelijke klanken waaronder een subtiel ritme zit. Waarna de klassiek bespeeld piano ever terugkeert. Daarna volgt muziek die me duidelijk aan vrijheid doet denken. Los van alles en de dagelijkse regeltjes. Doen wat in je gedachte opkomt zonder gehinderd te zijn door wie dan ook. Met me ogen dicht zit ik inderdaad met een oom in een sportvliegtuigje zoal op de hoes staat. Heerlijk in de ijle lucht en fraaie beelden van landschappen en wolken om me heen. Niets geen stress, maar intense rust ondanks de zware bromtoon die er te horen is. Na verloop van tijd komt er meer spanning in het verhaal. Muziek die me wat aan Tangerine Dream doet denken van begin jaren tachtig van de vorige eeuw geven me het gevoel van opnieuw te luisteren naar zo’n heerlijke synthesizerplaat. Het is dan wellicht niet origineel te noemen, maar wel erg lekker. Even lijkt de muziek stil te staan en symboliseert daarmee mooi rondjes te vliegen in ijle lucht boven in de atmosfeer. Het is zonde om hierdoor te moeten typen, want het is erg fraai en houdt me dusdanig aan de speakers gekluisterd in een hemelse sfeer die nauwelijks te beschrijven valt. Na verloop van tijd komt er heel subtiel leven in de compositie en geeft daarmee mooi het einde aan van een bijzondere trip die de muziek me bracht. Jammer is hier wel dat er een blokfluit is te horen die niet al te best gespeeld wordt. Die had dus beter achterwege kunnen worden gelaten, want daarentegen zijn de klanken uit de elektronicawinkel meer dan de moeite waard en hebben genoeg zeggingskracht.

Carbon Statures begint haast in een religieuze sfeer. In gedachte heb ik het gevoel in Oosterse tembel te zijn beland waar een bijzonder tafereel zich aan het afspelen is. Gewijde zang op subtiele klanken uit de elektronicawinkel zijn er te horen. Totdat daar een stem is die een bijzonder verhaal heeft te vertellen. De muziek die hier te horen is zit tegen de stilte aan en is behoorlijk sfeervol te noemen. Belletjes op gewijde klanken zou ik het willen noemen van een schoonheid om door een ringetje te halen. Muziek die me dus aan de stereo doen kluisteren en me een gevoel bezorgen in een mooie tempel aanwezig te zijn die zijn weerga niet kent. Muziek om je heerlijk eenzaam op te voelen hoe vreemd dat ook mag klinken. Carbon Staturen eindigt zo zacht dat ik in eerste instantie niet in de gaten heb dat het is afgelopen. Erg bijzonder…

Heel fraai is dan ook het subtiele begin van Cool Blue and the Plough te noemen. Net alsof het leven voorzichtig weer aanvangt. Heel langzaam komt er dan ook leven brouwerij. In de beste traditie van de Berlijnse School. Daarnaast moet ik hierbij ook wat denken aan het vroege werk van Ron Boots. Het doet me wat denken aan het album Dreamscape van eerder genoemde. Totdat er een warme gloed uit de speakers is te horen die qua klankkleur zit in het verlengde van het album Architecture & Morality van Orchestral Manoeuvres in the Dark. Fraaie warme elektronica in een gedragen sfeer die hoop uitstraalt. Door al die factoren vliegt het stuk muziek voorbij of het niets is, maar laat me desalniettemin achter met een gevoel dat ik naar een heel prettig album heb geluisterd. Wat net zoals het hoesontwerp echt een plaatje is.