Kelly Joe Phelps - Tap the Red Cane Whirlwind [Live] (2005)
mijn stem
7 stemmen
Verenigde Staten
Blues
Label: Rykodisc
-
Hard Time Killin' Floor Blues (9:48)
-
Not So Far to Go (7:35)
-
Jericho (8:47)
-
Fleashine (6:44)
-
Carboard Box of Batteries (6:30)
-
Gold Tooth (8:58)
-
Tommy (6:48)
-
I Am the Light of the World (6:31)
-
Waiting for Marty (6:26)
0
geplaatst: 1 september 2006, 13:13 uur
De fans hebben er lang om gezeurd en hier is dan het live album. Toch hou ik meer van zijn studioalbums.
Wie haalt deze man eens naar onze streken?
Wie haalt deze man eens naar onze streken?
0
geplaatst: 2 september 2006, 01:43 uur
Hij komt in ieder geval met enige regelmaat in Nederland. Vorig jaar nog in Paradiso, als ik het goed heb. Geen idee of hij dan ook Belgie aandoet (en hoever Amsterdam van Genk vandaan is..)
0
geplaatst: 2 september 2006, 02:16 uur
Koekebakker schreef:
Geen idee of hij dan ook Belgie aandoet (en hoever Amsterdam van Genk vandaan is..)
Geen idee of hij dan ook Belgie aandoet (en hoever Amsterdam van Genk vandaan is..)
220,3 km
0
geplaatst: 3 september 2006, 00:18 uur
Ah ja, kan me voorstellen dat peerke dat niet beschouwt als 'onze streken'...
0
geplaatst: 24 oktober 2006, 13:31 uur
Ik hoor dat hij naar Maastricht komt, op 24 november. Heeft iemand meer gegevens?
0
geplaatst: 5 juli 2019, 20:59 uur
Ik had nog nooit van deze muzikant gehoord toen ik deze cd in mijn handen had. Het zag er goed uit dus meegenomen.
Het is een live plaat van deze blues-folk roots muzikant en naar ik begreep het enge verschil met zijn gewone platen is dat de nummers wat langer zijn dan normaal en het applaus aan het eind. Er staan 2 covers op het eerste nummer is een cover van Skip James uit 1931. Een oud prachtige Mississippi delta blues nummer waar Kelly Joe Phelps een 10 minuten lang nummer van maakt. Erg mooi. Kelly Joe Phelps wordt ook wel vergeleken met John Martyn, maar ook met Bruce Cockburn. Van beiden bezit ik nogal wat platen en ik snap de vergelijking wel enigszins. Het tweede nummer is wel in de stijl van (de begin jaren) van Bruce Cockburn met prachtig begeleidend gitaarspel. Echt folkachtig. Jericho is dan weer meer een John Martyn nummer. Maar het zijn allemaal Kelly Joe Phelps nummers. Met zijn wat ruwe ongepolijste stem en virtuoos gitaarspel is ieder nummer verrassend. Een man, één stem een gitaar meer is er niet nodig voor prachtige muziek. De tweede cover is nummer 8 van Gary Davis. 70 minuten voor 9 nummers, de concertgangers kregen wel waar voor hun geld. En wij dus ook.
Het is een live plaat van deze blues-folk roots muzikant en naar ik begreep het enge verschil met zijn gewone platen is dat de nummers wat langer zijn dan normaal en het applaus aan het eind. Er staan 2 covers op het eerste nummer is een cover van Skip James uit 1931. Een oud prachtige Mississippi delta blues nummer waar Kelly Joe Phelps een 10 minuten lang nummer van maakt. Erg mooi. Kelly Joe Phelps wordt ook wel vergeleken met John Martyn, maar ook met Bruce Cockburn. Van beiden bezit ik nogal wat platen en ik snap de vergelijking wel enigszins. Het tweede nummer is wel in de stijl van (de begin jaren) van Bruce Cockburn met prachtig begeleidend gitaarspel. Echt folkachtig. Jericho is dan weer meer een John Martyn nummer. Maar het zijn allemaal Kelly Joe Phelps nummers. Met zijn wat ruwe ongepolijste stem en virtuoos gitaarspel is ieder nummer verrassend. Een man, één stem een gitaar meer is er niet nodig voor prachtige muziek. De tweede cover is nummer 8 van Gary Davis. 70 minuten voor 9 nummers, de concertgangers kregen wel waar voor hun geld. En wij dus ook.
* denotes required fields.
* denotes required fields.