Dit is voor mij de eerste keer dat ik metal uit Botswana hoor. De nummers zijn overduidelijk geïnspireerd door de heavy metal uit begin jaren 80. Volgens mij droegen zij allemaal een Iron Maiden-shirtje toen ze in de studio stonden. Althans, ik hoor veel Iron Maiden terug in de muziek. Wat meer eigen ideeën en creativiteit zou de band sieren. De nummers zitten, mede om wat ik zojuist noem, nog wel aardig in elkaar en de bandleden zijn erg gepassioneerd over de muziek, en dat is toch wel het belangrijkste. Het zwakste punt is dat het allemaal nog niet zo razend en vigoureus overkomt als zij zouden willen. De nummers sjokken op een wandeltempo voort, in plaats van af en toe een sprintje te trekken of het gaspedaal in te drukken. De simpele, natuurlijke productie luistert fijn weg, maar het verbindt de instrumentatie niet tot een geheel en mist kracht en dynamiek. Ik hoor de passie wel bij de zanger, maar weinig zangtalent en variatie. De uitspraak is hem vergeven, dat vind ik nog wel charmant, maar het is vaak meer de woorden stoer roepen dan zingen.