Slim Moore and The Mar-Kays - Introducing Slim Moore and the Mar-Kays (2011)

We weten in ieder geval wie de originaliteitsprijs van 2011 niet zal winnen. Nee - ik doel niet zozeer op hun bandnaam. Alhoewel, The Mar-Kays? Dat klinkt zó als The Mar-Keys (ja, één letter verschil...!), The Bar-Kays, The Bo-Keys, The Kay-Gee’s en zelfs The Black Keys. Enfin, de muziek van Slim Moore and The Mar-Keys doet denken aan - nou ja - zo ongeveer alle albums die sinds de revival zijn uitgebracht. De onmiskenbare retrosound domineert ook dit album. Maar schrik niet, want nu je de albums in deze stijl voor het kiezen hebt, kun je snel tot de conclusie komen welke acts hot or not zijn. Slim Moore en The Mar-Keys zijn echt 100% hot! Met hun debuut, Introducing Slim Moore & The Mar-Keys, creëert de negenkoppige band een album die zo een soundtrack had kunnen vormen voor een goede speelfilm.

Nee, dat komt echt niet alleen door de Cool Breeze cover die Solomon Burke toevallig destijds maakte voor de gelijknamige (blaxploitation) speelfilm uit 1972. Neem bijvoorbeeld eens 't coole Cityscape dat geopend wordt met sirenes van de politie en waarin de zanger vertelt hoe zijn vader van het rechte pad belandde en z'n heil zocht in de criminaliteit en hoe zijn moeder een alcoholist werd en in de prostitutie terechtkwam. Dit is toch wel het meest vette nummer op deze plaat, en misschien wel van het jaar! Of wat te denken van Riverside Drive waar Moore zijn liefde verklaard aan een dame, terwijl hij beschrijft hoe mooi de omgeving van de rivieroever is. How Long, de single van het album, weet ook te smaken, en hoewel hij erg lekker klinkt is zijn het toch de meer filmischere nummers die het meest interessant zijn. Just Can’t Get Ahead is nog zo een. Die kenmerkt zich niet alleen door zijn trage en meeslepende groove, maar tevens door de tekst waarin Moore bezingt hoe hij van rijkdom in de armoede is beland.

Met zijn thema’s lijkt het even alsof je met dit album ergens in een Amerikaanse ghetto in de jaren ‘60 terecht bent gekomen. Inleven, of het schetsen van een beeld, is bij dit album niet moeilijk. Zelfs de Syl Johnson cover Is It Because I’m Black? doet wat het moet doen: het overtuigt! Als je dan toch de retro-sound wilt dupliceren, doe het maar op deze toffe manier! De toekomst kan er wellicht heel rooskleurig uitzien voor Slim Moore and The Mar-Keys. Zowel de zanger als de instrumentalisten laten op dit album horen te beschikken over een flinke dosis vakmanschap. Daarmee is dit niet het zoveelste, overbodige soul- en funkplaatje van het jaar. Integendeel. Het jaar 2011 bestond veelal uit nogal povere albums in 't genre, en zie hier: een zeer geslaagde uitzondering. Sharon Jones & The Dap-Kings, eat ya heart out!