Oliveray - Wonders (2011)

Oliveray is een verbastering van Nils Oliver Frahm en Peter Ray Broderick, namen die wellicht meer op zouden vallen ipv het ietwat knullige Oliveray. Een samenwerking die natuurlijk niet uit de lucht komt vallen, want dat deze 2 mannen het muzikaal goed met elkaar kunnen vinden is geen publiekelijk geheim. Volgens mij touren ze zowat de helft van het jaar al met elkaar, de andere helft van het jaar zitten ze bij wijze van samen in de studio. Frahm natuurlijk bekend om zijn ingetogen pianomuziek, Broderick om zijn veelzijdigheid en drang om out of the box te denken, het komt allemaal niet geheel verrassingsloos samen op dit album.

Ondanks de vele lofuitingen die ze al hebben mogen ontvangen is het duidelijk dat het de heren nog niet naar hun bol is gestegen. Toen Nils Frahm bij het concert van Panda Bear enthousiast midden tussen het publiek stond te luisteren leek hij vooral verbaast herkend te worden. Dat Frahm door zijn bekendheid gezelschap had van een zeer knappe blondine was hem daarbij vergeven.

Samen heb ik ze die dag nog zien optreden in Utrecht, een stuk van 10 minuten vol improvisatie wat achteraf bijzonder leek te matchen met dit album.
Kleine liedjes zonder grootse pretenties die vooral opvallen door hun vindingrijkheid en lef om gewoon te blijven. Gefluister hoe een nummer te beginnen, vingerknippen, gekuch, het lijkt er sowieso op dat Wonders een livegevoel moet overbrengen op de luisteraar. Het meest jammer van dit album is dat je de 2 mannen dus niet echt aan het werk ziet, samen improviserend, met Broderick als meester en Frahm als leerling. Want hun behoefte tot muziek maken is zeer besmettelijk.

Peter Broderick ken ik al een tijdje en heb ook een cd van hem. Nils Frahm niet. Dus toen ik de cd (Japanse pressing van Cote Labo) in mijn handen had, wist ik nog niet precies wat ik verwachten moest. Het is een prachtige cd geworden. Het heeft iets minimaals, maar ook wat folk en ambient. Verder is de helft met zang en de helft instrumentaal. Er staan twee covers op nr. 4 Harmonics van Efterklang (bijzonder mooi gedaan) en Dreamer van Tiny Verspers (daar heb ik ook muziek van).
De muziek is wat folkier dan we gewend zijn van Peter Broderick, maar het past allemaal prachtig.
Een plaat om op te zetten als je even wat rust wilt en Oliveray neemt je mee naar rustiger oorden, zonder dat het flauwe new age wordt. Daarvoor zitten net wat te rafelige randjes, maar dat verhoogt enkel de kwaliteit.