Dark Suns - Orange (2011)

Op de één of andere manier krijg ik geen genoeg van dit album. Onderhoudende, meeslepende jazzy prog-rock.
Goeie!

Wat een omslag qua vocalen.. ?!
Het lijkt wel een bastaardkindje van King Diamond en Pain of Salvation

..moet er nog even aan wennen, haha, wat een rare stijlverandering. Wel grappig op eerste gehoor iig. En typisch dat ze ook enigszins meegaan in de retro-70's trend (net als Opeth an POS)

Ik heb overigens een versie met nog 4 tracks na Antipole:
11. The Devil Fingers Peace
12. Megalomaniacs
13. The Sad Song of the Elephant Man
14. Four Quieter Minutes

Ik heb die versie ook. Bij de vorige albums werden ze vaak vergeleken met Opeth, maar dat gaat nu niet meer op. Ondanks dat het album tegen het einde wat inkakt, vind ik het nog steeds een lekker, avontuurlijk album. Vooral door het veelvuldig gebruik van het keyboard en blazers.

Het zijn toch vooral de nummers aan het begin die mij boeien. De variatie op het album is enorm en gaat me soms wat te ver richting pop/jazz. De zang kruipt ook geregeld naar het gladde. Het goede hieraan is dat er volop risico wordt genomen en dat levert waardering op, al is het dus niet altijd raak.

De intentie komt niet geheel tegemoet aan het eindresultaat...
Zeer degelijke plaat, maar geen meesterwek zoals her en der gesuggereerd wordt...

Een van de zeldzame reacties bij dit album. Maar wel eentje waar ik het mee eens ben.