Frankie Rose - Interstellar (2012)

Op een of andere manier werkt de combinatie catchy/dromerig voor mij uiterst verslavend. De atmosfeer die in een nummer als Apples for the Sun hangt, is zowel zoet als abstract, zowel zweverig als compact. Aangename verrassing.

Dit album dat ik nu voor de 2e keer beluisterd heb zou voor mij wel eens de ontdekking van het jaar kunnen worden. Prachtige sfeervolle dromerige muziek met als absolute hoogtepunt het prachtige "Apples for the Sun". Met "Bloom" van Beach House voor mij tot nu toe het beste album van het huidige muziekjaar.

4,5*

Vooral het openingsnummer vind ik geweldig.
Dit album doet me een beetje aan Lush denken, met name hun zeer fijne plaat Spooky.

Eigenlijk is twee favoriete tracks aanvinken hier totaal misplaatst; het is een geheel en het is 32 minuten steengoed. Dé verrassing van dit jaar en materiaal dat in aanmerking komt voor het beste van dit jaar.

Frankie Rose heeft talent en is een aanwinst voor de popmuziek. Haar debuutalbum Interstellar combineert dreampop met post-punk en heeft daar nog een gezonde dosis synths aan toegevoegd. Tel daar haar zachte, zoete stemgeluid bij op en je hebt een recept voor een heerlijk album.
Noem het dromerige post-punk. Noem het dreampop met een bite. Noem het zoals je wilt. De formule is succesvol en Frankie Rose heeft er zeker iets leuks van gemaakt. Toch is dit album niet zo sterk als het had kunnen zijn.

De beste nummers van Interstellar zijn de vlotte popnummers. Single Know Me is daar het beste voorbeeld van: Een aanstekelijk popnummer met een dromerig sfeertje, maar toch erg aanstekelijk. Niet de dreampop die je van bijvoorbeeld Beach House kent, maar veel luchtiger en catchier dan dat.
Ook albumopener Interstellar tapt uit dat vaatje. Het begint heel rustig, maar vanaf 1 minuut 15 wordt er flink wat pit in het nummer geblazen. Gospel/Grace (het derde nummer op dit album) gaat ook nog een beetje in deze flow mee, want ook deze behoort tot de leukste popnummers van Interstellar. Een leuk trio popnummers om het album mee te beginnen, maar niet bepaald representatief.

Voor de post-punkliefhebber zijn vooral Night Swim en Moon in My Mind de niet te missen nummers. Night Swim is de vlotste van de twee en het gitaarwerk doet me wat aan The xx denken. Moon in My Mind is de donkerste van het stel en klinkt heerlijk onheilspellend.
Liefhebbers van The xx moeten zeker ook eens naar afsluiter The Fall luisteren. Het muzikale lijkt bijna identiek aan hetgene wat The xx op hun debuutalbum heeft laten horen. De zang is echter wel erg dromerig en vaag, waardoor het als geheel toch maar een matig nummer is.
Had We Had It heeft ook een aardig post-punk intro, maar is wat poppier en luchtiger dan de hiervoor genoemde nummers.

Naast vlotte en donkere nummers, staan er ook een aantal langzame (en daardoor misschien wat saaie) liedjes op dit album. Apples for the Sun is daar het beste voorbeeld van. Dit nummer is wel heel erg dromerig en weet mij niet echt te boeien. Dat juist dit nummer de langste van het album is helpt ook niet echt mee.
Pair of Wings bevalt me veel beter. Een heerlijke zoete tekst die al even zoet wordt gezongen. De lengte speelt dit nummer geen parten, want de instrumentatie wordt naar verloop van tijd steeds rijker. Mooi, maar wel jammer dat de tekst zo eenzijdig is.
Daylight Sky ten slotte heeft van alle nummers nog het meest met dreampop van doen. Eigenlijk kun je dit wel omschrijven als pure dreampop. Het doet me heel erg denken aan een album van Still Corners dat ik vorig jaar heb leren kennen.

Interstellar is een erg leuk album met een verfrissend geluid. Het luchtige van pop, het donkere van post-punk en het dromerige van dreampop worden hier verenigd en dat levert een uniek en verkwikkend geluid op. Toch is dit geen topalbum. Een goed recept alleen is namelijk nog geen garantie voor een lekker gerecht.
Waar het op dit album nog aan schort is kwaliteit. Het songmateriaal kan nog zo leuk klinken, heel erg hoogstaand is het allemaal niet. De meeste nummers zijn vrij simpel opgebouwd en hebben oppervlakkige teksten. Iets meer inhoud en diepgang kunnen absoluut geen kwaad. Sterker nog: Ze zijn hard nodig.
Dit album wordt gelukkig nog enigszins gered door de korte speelduur. Daardoor kan Interstellar niet gaan vervelen, een gevaar dat wel op de loer ligt bij zulke eenzijdige muziek. Door de lengte van 32 minuten kan ik ondanks alle kritiekpuntjes zeggen dat dit een leuk album is, waar ik graag naar luister. Want leuke en mooie nummers staan er meer dan genoeg op.
Frankie Rose heeft talent en is een aanwinst voor de popmuziek. Maar ze moet wel beloven om vooruitgang te boeken op haar volgende album.

Klinkt allemaal leuk, maar net geen plaat die ik vaak zal draaien.
Het is inderdaad fris en de start is wel sterk met de eerste drie nummers, maar op den duur gaat het me wat vervelen.
Zeker bij A Pair of Wings, dat is zeker voor mij het minste nummer.


The Cults en Cat's Eye meets Beach House zou zou ik dit omschrijven.

Maar die zijn alle drie toch lekkerder.