The Glimmer Room - Grey Mirrors (2004)

Wat meteen opvalt aan dit album is de behuizing waar de cd in zit. Hij zit namelijk in een box waar normaal een dvd in zit. Dit is goed gekozen, want hierdoor komt de pittoreske foto van een Engels stukje landschap goed tot zijn recht. Eenmaal open wacht er nog een verassing. In de box bevindt zich een vel licht geel papier welke verzegelt is met een dot rode verf en roept daarmee een Middeleeuws gevoel op. Als ik na voorzichtig pielen, ik wil niets beschadigen, het zegel heb verbroken kom ik bij een tekst geschreven in een lettertype waar ze vroeger Bijbelteksten mee schreven. Erg leesbar is die tekst ook niet, maar met enige moeite wordt mij duidelijk wat Andy Condon heeft willen zeggen met dit album. Het is een boeiend stukje tekst waarin is te lezen wat hem heeft gebracht dit album te maken. Wel is het een beetje vreemd om te lezen in Bijbelschrift iets over de duur van het stuk muziek wat is te vinden op de cd.

Genoeg over de achtergronden van deze cd en op naar de praktijk. De cd begint met het geluid van kwetterende vogels en naar verloop van tijd komen daar sferische klanken uit de elektronica winkel bij. Het geeft me een gevoel bij het ontwaken van de dag aanwezig te zijn. Langzaam lijkt het dan ook dat de zon aan de kim verschijnt. De muziek blijft echter wel aan de subtiele kant. Het roept ook een gevoel van weemoed op, of het wil zeggen dat het de hele dag grijs blijft. Even lijkt er een vacuüm te ontstaan door een stilte die valt. Daarna volgt er letterlijk en figuurlijk stemmig muziek. Na mijn idee staat een koor te zingen in een sacrale ruimte waar een bijzonder tafereel staat te wachten. De warme bas die later het stuk inkomt versterkt dit gevoel nog eens. Met mijn ogen dicht zie ik mensen in een statige processie de ruimte betreden om een bijzonder tafereel te aanschouwen. Het doet spannend aan en houdt me daardoor aan de stereo gekluisterd. De sleur van alle dag ben ik inmiddels vergeten. Het is knap te noemen met hoe weinig Andy Condon me aan de stereo doen kluisteren. Een spelt die valt in de hooiberg is ongeveer wat er te horen is. Na verloop komt er subtiel ritme het stuk in, waardoor een gevoel van ontspannen reizen ontstaat. Dit is een voorbode naar een stuk kosmische muziek in oude Berlijnse Stijl. Tot dat daar ineens dat bijzonder koor het stuk komt binnenwandelen. Langzaam komt er wat meer ritme in het stuk. Vreemd genoeg doet het mij wat denken aan een klassieke uitvoering van het nummer Crazy van Seal. Nadat net gedacht te hebben volgt een haast klassiek stuk muziek., maar naar verloop van tijd komt dat Crazy ritme terug met hier een daar een slag op de elektronische percussie. Niet lang daar na volgt er opnieuw een stuk ingetogen muziek. Na verloop van tijd is er iets te horen wat een aanvulling had kunnen zijn op Mike Oldfields Tubular Bells. Hierna lijkt het even stil te worden wat me een gevoel bezorgt in het luchtledige te belanden. Na verloop van tijd komt de muziek subtiel terug en geeft me daardoor een gevoel van opnieuw in het hier en nu terecht te komen. Fraaie rustgevende klanken vullen de kamer die me heerlijk doen wegdrijven. Ook daarna volgt een subtiele verandering in de muziek. Qua sfeer kom ik nu terecht in een grootte kathedraal waar een jongenskoor staat te zingen. Hierdoor is er mijn inziens sprake van haast gewijde muziek. De klanken zijn wat desolaat, maar vertellen wel een oeroud verhaal lijkt het wel. Daarna komt een thema terug wat eerder in de lange compositie was te horen. Een thema wat niet echt vrolijk klinkt, maar wel een gevoel van troost bezorgt. De vogels die aan het begin waren te horen keren terug waardoor het lijkt of er iets gespiegeld wordt. Hieronder zijn subtiele zware bassen te horen die me een gevoel bezorgen ver weg van de maatschappij te zijn. Als deze ophouden wordt dat gevoel nog eens versterkt. De vogels kwetteren nog even door, waarna het stil wordt in de kamer en ik met de vraag blijft zitten wat heb ik de afgelopen 42 minuten gehoord?

Het is mede daardoor een bijzonder album te noemen, want dit gevoel komt naar iedere luistersessie terug en nog steeds ben ik niet in staat dat gevoel een goede plaats te geven. De muziek is subtiel zoals ik al eerder schreef en daarnaast hoor ik ook de nodige symboliek waardoor het ongrijpbaar wordt. Interessant is het zeker en naar mijn idee is hier sprake van een zogenaamd groeialbum en wellicht een meesterwerk op termijn. Voor nu een album om even alles te doen vergeten en te genieten van bijzondere klanken.