Maverick Sabre - Lonely Are the Brave (2012)

Net de sampler van dit album beluisterd: klinkt best lekker moet ik zeggen!

De nog jonge zanger Maverick Sabre is in Ierland woonachtige, maar in Londen geboren, zanger met een rap-achtergrond.
Je zou kunnen zeggen dat dit debuut-album Lonely Are the Brave een soort ommezwaai betekent. Niet helemaal want hier en daar bespeuren we nog wel wat invloeden uit rap maar ook reggae.
Het zorgt voor een wat exotische mengelmoes met hier en daar toch wel aardige rake hoogtepunten als I Need, No One of Let Me Go die vooral opvalt door de sample van Portishead's Glory Box.
Daar tussendoor staan toch ook wel weer wat nummers die wat minder groots overkomen en laten horen dat Sabre nog wel wat kans moet krijgen om groter te groeien. Het album levert dan ook wat gemengde reacties op in de trant van zuinige 'wel aardig' tot 'waanzinnig goed'. Slecht is het in elk geval zeker niet.

Misschien dat zijn stemgeluid daar ook verantwoordelijk voor is. Ik weet het bijna wel zeker. Mensen die ik ken en wat meer luisteren naar muziek in deze hoek en waarvan ik overtuigd was dat ze lyrisch zouden reageren vonden het eigenlijk allemaal niet zo geweldig. Of het was de stem van Sabre of het was 'ik kan niks met die reggae-invloeden'.
Zelf was ik behoorlijk gecharmeerd van de singles en ook de cover van Solomon Burke's A Change Is Gonna Come vond ik zo beroerd nog niet.

Maar nu ik het hele album ken moet ik toegeven dat een uur lang Maverick Sabre wat vermoeiend is en dat ik niet alle nummers even leuk of goed vind. Gaat het meer de richting van de pure soul op dan ben ik tevreden maar neigt het meer andere kanten op dan haak ik vaak af merk ik wel. Met zijn stem heb ik minder moeite. Door zijn rauwe manier van zingen (inderdaad soms half rappen) moet ik toch een beetje aan Amy Winehouse denken. Natuurlijk wel wat ver gezocht misschien maar ik kan het toch niet helemaal uit mijn hoofd zetten als ik naar Lonely Are the Brave luister.

In Ierland, waar dit album van de week zijn premiere beleefde, kwam hij hoog binnen in de charts. Ik denk dat meer landen wel zullen volgen.
Hoe hij het hier in Nederland gaat doen is nog de vraag. Ik heb niet de indruk dat er bij ons een buzz gaande is zoals dat in Ierland en Verenigd Koninkrijk wel het geval was en is waardoor het wel eens een typisch geval 'hype in eigen land' kan blijven.

Terecht? Ik weet het niet. Maverick Sabre levert best een lekker album af dat hier op de site zeker geen potten zal breken gezien het genre en of het onze hitparade gaat bestormen is ook nog maar de vraag. Toch denk ik wel dat er toekomst in deze nog jonge artiest zit. Het zou mij niet verbazen als we hier in de toekomst nog veel van gaan horen.
Voor nu levert hij in elk geval een prima debuut af dat niet over de hele linie even sterk is maar wel degelijk een dikke voldoende scoort.

Op z’n best klinkt dit als een kruising tussen Amy Winehouse en James Blake. Het soulgedeelte haalt hij van de eerste en vooral vocaal is het soms eng hoe dicht hij tot de geest van Winehouse komt. Blake schemert voornamelijk door in de modernere elementen. Het samplegebruik doet weleens aan z’n ep’s denken. Maar bovenal weet Maverick Sabre veel van zichzelf erin te steken, met heel wat invloeden uit hiphop en reggae tot gevolg. Zo drijft Memories voort op een heerlijke sample van The Roots en flowt hij met momenten als ware hij een Marley-telg. Het brengt een typische frisheid in zijn stijl, herinnerend aan vrouwelijke tegenhangers als Selah Sue en Nneka. Ontzettend sterke melodieën die ook tekstueel betekenis krijgen, Maverick bezit ook die gave! Zo bevat I Need eveneens die jeugdige worsteling, “I need sunshine, I need angels, I need something good”, uiteengezet door een sterk uitgezette soulstem, maar ontzettend geloofwaardig. Je zou het hem allemaal gelijk willen geven!

Op de mindere momenten klinken de producties te weinig doordacht. Zo naakt als Maverick Sabre zich als artiest laat zien, zo oppervlakkig is soms de muzikale ondersteuning. Het durft weleens als een ruwe schets te klinken, door gebrek aan variatie of juist een overvloed aan goede wil. Let Me Go bijvoorbeeld is een leuk nummer, maar het gebruik van de Portishead-sample lijkt niet optimaal benut. De muzikale sample voegt te weinig toe, terwijl de vocale sample dan weer net iets te veel van het goede is. Instrumentaal zit Lonely Are the Brave verder absoluut niet slecht in elkaar, het maakt gewoon te weinig indruk. En daarmee hinkt het ietwat achter het talent van Maverick Sabre. Want bij deze jongen valt heel wat te genieten. Hij heeft geen angst om zich op plaatsen te begeven waar je bij eerste instantie de wenkbrauwen zou fronsen. Vocaal schuift het bij wijlen van de vettigheid en dat maakt het interessant. Dat geeft de cover van A Change Is Gonna Come* zelfs toegevoegde waarde! Dat houdt deze plaat overeind in een zee van Brits talent!

* van Sam Cooke, niet Solomon Burke, ga je mond spoelen, Eric!

Ik snap ook niet eens hoe ik aan Solomon kom....... nou jaaaaaaaa (deze fout kan er nog wel bij nadat ik eerder vandaag en enorme d/t fout van mezelf tegenkwam in een opmerking uit 2004: jammer dat we dit soort dingen niet meer kunnen aanpassen).

Ik vind de mannelijke tegenhanger van Selah Sue trouwens wel een terecht vergelijk.

Prima cd!

Kende de single "I Need" al een tijdje, danzij Winfried Baijens van radio 6.
Wachtte dus ook met smart op zijn debuutalbum! En zie hier!

Zijn stem doet mij wat denken aan een meer soul gerelateerde Ali Cambell.
Qua geheel doet dit album mij ook erg denken aan het debuut album van Plan B.

Toppers zijn het al eerder genoemde "I Need", "Cold Game", "Sometimes", en met stip als favoriet "Running Away".
De enige track die ik mis op dit album is "Look What I've Done"

4 sterren van mijn kant.

Als 21-jarige met pas sinds een paar weken zijn debuut op zak is Sabre nu wellicht slechts 't groentje, maar met een stem als die van Maverick kan het bijna niet anders dan dat je een succesvolle carrière tegemoet gaat. De sleutel tot succes vandaag de dag is om op te vallen. Qua muziekstijlen lukt dat niet meer zo goed, je moet wat meer in huis hebben, maar Sabre heeft dat. Tot waartoe hij in staat is, komt, ironisch genoeg, het best naar boven in de A Change Is Gonna Come cover. In eerste instantie denk je waarschijnlijk, “Hoe haal je het in je hoofd om een nummer met zo’n status te coveren?”, om nog maar te zwijgen over het feit dat Sabre blank is - dit is toch echt een anthem voor de zwarten, maar wat klinkt het goed zeg! Ook de zomerse klanken van Let Me Go, de neo-soul productie Memories dat een jaren ’90 gevoel opwekt (in positieve zin hoor), de koude en duistere sound van Cold Game, en No One, die laatste doet met fantasie denken aan Winehouse’s You Know I’m No Good, zijn van die composities waar je niet omheen kunt en staan als een huis. Twee punten van kritiek die je kunt geven is één: dat bepaalde nummers een herhaling zijn van de betere vondsten op deze plaat, en twee: er voorgangers zijn die het er beter van af hebben gebracht. Denk aan de albums van Daniel Merriweather en nog wat dichter bij huis, het album van Plan B. De veelzijdigheid van Sabre's stem (als zanger en rapper) en de veelzijdigheid van het instrumentatiegebruik (een mix van wel vijf, zes genres) maken uiteindelijk veel goed en maken van Lonely Are the Brave één van de meest frisse en kleurrijkste releases van 2012!