Brad - Shame (1993)

Dit album afdoen als een Pearl Jam side project is een schande. Er wordt vanaf de opener een sfeer neergezet die het hele album consequent vastgehouden wordt.

Als uitschieters "Nadine"en "21st Century". Deze Cd blijft terug komen en zal ik blijven draaien!

En toch is het een side project van onder meer Pearl Jam. Alle leden van Brad hebben een andere band en doen dit er naast. Je kunt Brad onmogelijk de hoofdband van de afzonderlijke leden noemen.

Natuurlijk heb je gelijk. De heren hebben in deze samenstelling toch al een aantal albums uitgebracht en ook ge-tourd.

Dat is duidelijk. En er wordt zeker serieuze muziek gemaakt, het is geen hobby band. Goede sfeer, prima nummers.

Mij bevalt dit album wel. 3,5 ster om mee te beginnen. Misschien zit er nog wel een 4 sterren waardering in.

Verdient wel wat meer aandacht hier op musicmeter.Mooie,onderschatte popplaat.

Heel erg onderschat, jammer!

Na aanleiding van het overlijden van zanger Shawn Smith deze maar weer eens opgezet... waarschijnlijk al 20 jaar geleden dat ik deze voor het laatst luisterde.

Muzikaal klinkt het verwant aan Jane's Addiction en soms ook wel Red Hot Chili Peppers.

20th Century is het prijsnummer van dit album.

Een collectief dat al enige jaren samenspeelde voordat de heren uit Seattle met hun debuutalbum uitkwamen. Shame alweer bijna 30 jaar oud, wordt vaak op 1 hoop gegooid met alle grunge broeders. Dat is echter onterecht. Weliswaar vormde Pearl Jam's gitarist Stone Gossard het bekendste lid van de band maar overeenkomsten met zijn broodheer zijn moeilijk te ontdekken. Ten eerste is de muziek veel lichter van aard, dit komt mede door enkele funky en soulvolle toevoegingen. Ten tweede had men in zanger Shawn Smith een zanger in de gelederen die geen aardappel in de keel heeft maar juist een lichtere toon aanslaat. Of daarmee het verwachtingspatroon niet werd ingelost en daarmee een doorbraak uitbleef zullen we nooit weten. Het zal ook te maken hebben met het ontoegankelijke songmateriaal. Dat is geen diskwalificatie maar juist een aanbeveling. In plaats van het aloude idee van couplet, refrein af te draaien kiezen de heren voor een toonsetting, een sfeerschets die verder wordt uitgediept. Dat de jaren 70 eer wordt aangedaan is ook een pre. Warme klanken, een ruimtelijk geluid en Smith die de songs van afwisselende vocalen voorziet. Je moet echter wel wat moeite doen om dit plaatje op waarde te schatten, typisch een schijfje dat je moet opzetten met een koptelefoon op. Er vallen dan veel meer details op, of het nu de diepe klanken en het rijke kleurenpallet van Down betreft, of het subtiele orgeltje in afsluiter; We, stuk voor stuk fraai gearrangeerde songs. Deze tracks hebben dan ook mijn voorkeur boven het bekende Century, met zijn funky arrangement. Shame is een plaat die je tijd moet geven, zeker na een eerste luisterbeurt ontvouwt zich nog niet al het fraais wat de nummers te bieden hebben. Geen makkelijke kost, maar het feit dat het songmateriaal zich langzaamaan aan mij opdringt intrigeert mij des te meer.

Een band uit de Seattle scene, maar zonder het kenmerkende geluid dat punky met flinke gitaarmuren is. Brad is anders, meer laid back met fantastische muzikanten die de ruimte krijgen om te excelleren en een uitstekende Shawn Smith.
Heel af en toe mag er van mij iets meer pit in, maar ik ben het met mijn voorganger eens dat dit een plaat is die de komende luisterbeurten nog meer genot gaan geven.