Three Fish - Three Fish (1996)

Hobbybandje van Jeff Ament (Pearl jam).

De meeste nummers blijven niet echt hangen, maar het is onaardig om te luisteren. Uitzondering is het schitterende slotnummer Laced.

Onaardig om te luisteren???

Wat is jouw mening over dit album dan, Freakey? Wat voor soort muziek is het, etc?

Minstens NIET onaardig om te luisteren, ik vind dit een erg aardig side project van 3 rasmuzikanten met voldoende afwisseling om te blijven boeien.

Het is een soort van westerse wereldmuziek, wat je ook een beetje mag verwachten van een samenwerking tussen Pearl Jam en Tribe After Tribe leden.... opvolger is ook leuk trouwens....

Ik zie nu mijn fout van ruim 4 jaar geleden. Ik bedoelde uiteraard NIET onaardig.

Dat geeft een kompleet andere zwaai aan je mening Gerwin....

Ach, de stem blijft 2,5 ster...

Tja....

Ik heb het album nu een paar keer beluisterd en ik vind het wel een aardig album, maar veel meer eigenlijk niet. 3 tot 3,5 ster.

Het debuut van Three Fish, een samenwerkingsverband tussen enkele heren waarbij de namen van Jeff Ament (Pearl Jam) en zanger Robbi Robb (Tribe After Tribe) het meest in het oog springen. Verwacht je een portie 'Seattle' kom je bedrogen uit. De muziek heeft weinig te maken met de broodheer van Ament. Three Fish heeft een veel bredere blik en trekt zich niks aan van grenzen of hokjes. De term wereldmuziek met veel aandacht voor percussie en het uitwerken van een bepaalde emotie is hier veel meer van toepassing. Dat is tegelijk de kracht van deze schijf maar ook zijn valkuil. Als de heren de grote lijn in de gaten houden en ervoor kiezen enige structuur aan te brengen levert dat direct pareltjes op; Can I Come Along?, een wat eenvoudiger track, maar de melodie zit direct in je hoofd geramd. Opener Solitude waarbij dwingende percussie en akoestische stukken hand in hand gaan vormt ook een fraaie track. De beste titel is echter; Laced, een pracht van een song, heerlijk gearrangeerd en het beste van de heren komt hier naar boven. De band kan ook van leer trekken, in een song als Silence at the Bottom worden alle registers open getrokken. De opvolger van deze worp; The Quiet Table uit 99' voelt 'vrijer' aan en kent een meer 'jamachtige' sfeer, en dat doet deels afbreuk aan de beleving. Het debuut heeft dat minder, de mannen lijken meer uit te gaan van een gezamenlijke richting en dat komt de kwaliteit van de songs ten goede. Bij vlagen doet de muziek wat denken aan dat andere samenwerkingsverband van een bekend Pearl Jam lid; Mike McCready en Alice In Chains zanger Layne Staley. Ook een band waarbij het meer draaide om sfeer, gevoel en de wil om een song uit te bouwen rondom een bepaald thema. Conclusie; een prima plaat waarvoor je even voor moet gaan zitten, waarvan de schoonheid zich niet direct aan je ontvouwt maar de tijd neemt om op je in te werken. De liefhebber die de platen van Robbi Robb's band; Tribe After Tribe wel kan appreciëren en niet vies is van een experiment hier en daar, zou met dit plaatje best eens mee uit de voeten kunnen.