Chairlift - Something (2012)

leuke cd vond de geluiden wat ze gebruikte echt iets nieuws moet hem nog ff verder af luisteren
voor een waardering te kunnen geven vind het geen pop of rock tis toch wel indiepop
bij echte pop denk ik aan de top 40

Bezig met de beluistering. Klinkt lekker. Fijne stem. Hoge waardering op pitchfork

Kleine, nooit pretentieuze experimentjes afgewisseld met strakke popsongs zoals I Belong in Your Arms en Amanaemonesia. Grensverleggend klinkt het vooralsnog niet, maar wel heel erg fijn.

Leuke plaat, die bestaat uit stuk voor stuk aansteelijke nummers. Ook de elektronische invloeden komen de numers ten goede, dit maakt het soms wat spannender dan hun vorige album. Pakkende refreinen en mooie stem zorgen ervoor dat dit al met al een zeer prettig album is. Vrij ongecompliceerde pop dat tegen indie pop aanleunt. Hoogtepunten zijn 'Sidewalk Safari' 'Wrong Opinion' 'I Belong in Your Arms' en 'Amanaemonesia'. Laatsgenoemde is vooral een heerlijk nummer, dat, op positieve wijze, niet uit je hoofd verdwijnt.
een 3,5*, want, zo bijzonder is dit nu ook weer niet.

Wat is Amanaemonesia toch een aanstekelijk nummer!

Zondag naar hun toe geweest in Tivoli Utrecht, ik kende ze nog niet,maar had kaartjes gewonnen via Tivoli zelf. Was erg positief verrast door hun muziek en hun performance. Live klinken de nummers echt fantastisch. Door de beweging en de uitstraling van de zangeres. Na de hand nog even een praatje gemaakt met de band en de cd gekocht. Moet eerlijk zeggen dat het live beter klinkt dan op de cd, maar kan er toch zeker wel van genieten! Ze komen in maart nog naar Amsterdam en hopelijk op Lowlands, ze hadden er wel zin in iedergeval!

Ik weet eerlijk gezegd niet waarom dit plaatje me zo pakt. Op de een of andere manier spreekt de lo-fi pop benadering van Chairlift mij erg aan op Something. Misschien is het de snelle manier van zingen, lekker swingend.

Soms heeft het een alternatief randje, zoals de harmonieus klinkende potten in Wrong Opinion, en soms klinkt het verdomd simpel (Amanaemonesia). Nooit valt de muziek echter dood, hoewel de laatste drie nummers toch wat minder pakkend zijn. De synths en speelse gitaarrifjes plamuren de nummers dicht.

Bij vlagen doet de stem van zangeres Caroline Polachek mij denken aan Lisa Miskovsky en het nummer Cool as a Fire komt wel heel erg overeen met het repertoire van Our Broken Garden op Golden Sea. Beide plaatjes heb ik vaak gedraaid, dus een compliment aan het adres van Chairlift is het zeker. Tegen het einde van Take It Out on Me hoor ik zelfs nog even Alanis Morissette voorbij komen, maar die vergelijking is verder op de plaat niet meer van toepassing.

Dit is echt zo'n plaatje dat de mainstream voorbij gaat, terwijl Something voor iedereen wel toegankelijk blijft.

Het album wordt alleen maar beter.

Nuja... dat de genres vermeld op deze site niet altijd kloppen is niets nieuws natuurlijk

Top 10 beste platen dit jaar. Inderdaad catchy as hell.

Daar maakt 'ie bij mij ook kans op. I Belong In Your Arms en Met Before staan in ieder geval het hele jaar al in mijn virtuele lijst van beste nummers van 2012 en Cool As A Fire is een fraaie ballad.

Maar dat pop veel meer is dan top 40 is ook niets nieuws.

Heb je de Japanse versie al gehoord van I Belong In Your Arms? Echt fantastisch ook

YouTube - I Belong In Your Arms (Japanese Version)

Deze plaat staat bij mij op 1. in het eindejaarslijstje.

Die kende ik nog niet, maar erg leuk ook inderdaad.

Ghost Tonight bij Daytrotter, erg nice! Is de rest vergelijkbaar/van hetzelfde niveau?

Ghost Tonight is een van de minste nummers juist.

Geweldige plaat en live ook geweldig! Ook erg leuk om met Karoline mee te dansen op de videoclip van Amanaemonesia:). Het solowerk van caroline polachek is ook goed. (Ramona Lisa, arcadia, 2014)

Weer zo'n plaat met zo'n heerlijke 80's electro/synth vibe.
Het is hier en daar wat duister en mineur, maar ik houd daar wel van.
Tot nu toe, vind ik Wrong Opinion wel erg goed.

Het doet me soms ook wat denken aan Phantogram, ook zo'n geweldige band.

Deze plaat zou best wel eens kunnen uitgroeien tot één van mijn favoriete platen.
Maar daarvoor zou een plaat wel een paar jaar moeten rijpen, en ik ken hem nu pas een paar maanden.

In mijn ontdekkingstocht in het oeuvre van Caroline Polacheck in omgekeerde volgorde dacht ik bij 'Moth' van Chairlift een talent in ontwikkeling te horen - die zich nog wat conventioneel inhield (om pas daarna solo tot volle wasdom te komen). Dit is bij nader inzien niet helemaal juist. Immers op 'Something' hoor ik een volledig ontwikkeld (toen 27-jarig) supertalent (met assistentie van de muzikaal zeker vaardige Patrick Wimberly - fijn ook zijn prominente basgitaar in veel nummers) aan het werk. Dit is een zeer genietbaar, volwassen album - die misschien ook wel het ideale instapalbum voor Polacheck is. Dit met name vanwege de toegankelijkheid / transparante melodieusheid van haar werk en in het bijzonder van dit album. Dit album valt meer dan 'Moth' als - prettig-nostalgisch naar vroeg 80s synth-pop neigende - Indie (light) te kwalificeren. De opvolger 'Moth' is wel lichter (qua R&B-/pop-gehalte) en sorteert al enigszins voor op een koers van Polacheck solo als songleverancier voor Beyonce en voorprogramma van Dua Lipa (zal voor Dua niet makkelijk zijn geweest om een voorprogramma te hebben die een paar klassen beter is dan jou als hoofd-act). Wel denk ik dat ook hier: Dit album is veel beter dan de relatief beperkte faam doet vermoeden. Het had veel groter/bekender moeten zijn. Deze Chairlift heeft dezelfde onverslijtbare melodieuze kwaliteit van een late 70-Fleetwood Mac. Hoe vaak je het ook hoort, je raakt er niet snel mee verveeld. Ik kom er inmiddels ook achter dat mijn herhaaldelijk benoemen van een "Joni Mitchell-standaard" voor kwaliteit van door vrouwen gemaakte popmuziek ergens in de laatste jaren achterhaald is geraakt. Vrouwen geven overal (nationaal en internationaal) inmiddels de toon aan, volsterkt gelijkwaardig aan of wellicht de mannen overtreffend. Of het nu gaat om massa op de podia en luisterplaforms, of puur om inherente artistieke waarde. Polacheck bestrijkt een groot gebied van laagdrempelige luisterpop tot (nog steeds poppy) avant garde, al is dat laatste meer bij een 'Ramona Lisa' dan hier. Ze is de hokjes voorbij, er is maar één categorie: zeer goede popmuziek. One more to go; het Chairlift-debuut.