Green Carnation - The Quiet Offspring (2005)

Toegankelijke en tamelijk melodieuze progmetal. Aan te bevelen (hoewel dit misschien meer nog voor hun eerdere platen geldt) voor fans van Anathema en/of The Gathering.

Al twee stemmen! Een jaar na mijn eerste bericht mag er nog wel een tweede tegenaan... vooral verbazingwekkend vind ik hoe ijzersterk ogenschijnlijk zo eenvoudige nummers als Purple Door Pitch Black, Pile Of Doubt en het titelnummer zijn.

Succes niet per se verzekerd voor de inmiddels relatief talrijke Acoustic Verses-adepten hiero, maar toch... probeer hem eens!

4*

Wow, ja die acoustic-verse cd van Green Carnation was/is echt geweldig te noemen! Ik dus meteen naar de band's website gegaan, waar ik tot mijn verbazing concludeerde dat Green Carnation helemaal niet zo 'soft' is als de akoestische cd laat horen. Dus ik een paar samples beluisterd van onder andere dit album, maar het kon mij allemaal niet aanspreken. Vrij ruig nog wel. Nee, ik hou het bij de - in mijn ogen- fantastische acoustic-verse. Ben werkelijk helemaal gek van Sweet Leaf!

Aarzelend komen de eerste zanglijnen door de gitaarrock heen. 'Moeten we nou doom, rock, of prog klinken?'

Gaandeweg sijpelen er steeds meer hypnoticerende passages door de pakkende rocknummers heen. Bijna elk nummer heeft wel een moment waar de muziek de middenmoot ontstijgd. Enerzijds klinkt dat ales een 'gimmick', anderzijds maakt het wel dat ik twijfel tussen 3,5* en 4*. En dan hoor ik weer de openingsriff van Pile of Doubt. En de Floydaanse ommezwaai halverwege Just When You Think It's Safe. En het emotionele A Place For Me.

Juist, een krappe 4*

Dit is wel typisch zo'n CD die dreigt onder te sneeuwen voor mijn gevoel. Ik heb hem al een tijdje, en als ik hem draai is het ook altijd goed, maar aan de andere kant pak ik hem niet zo snel weer eens uit de kast.

Terwijl ik nu de magische klanken van Purple Door, Pitch Black hoor en dan denk ik "tsja, dat is toch écht wel mijn muziek"! Toch maar weer eens in de auto meenemen.

Een totaal ander album dan Light of Day, maar daarom niet minder. Goed neergepende songs, krachtig en sfeervol. Puike produktie ook weer., met brede gitaren en mooi keyboardwerk. Ruig en rustig wisselen elkaar mooi af.

Leuke ontdekking, dit Green Carnation brengt een mooie mix aan emoties, zonder al te moeilijk te doen met solo's. De eenvoud is ook gelijk de kracht en dat is op zijn tijd wel eens lekker. Qua hardheid zit het wel goed en ook is er ruimte voor rustpuntjes. Ik ga eens meer van deze band luisteren.

Na de ontdekking van het prachtige Light of Day, Day of Darkness vorig jaar, heb ik vrijwel nooit meer iets anders van deze band beluisterd. Beetje vreemd eigenlijk, aangezien ik bij een goede indruk meestal snel de backcatalogus induik. Al is het nu ook weer 'kris kras'.

Onder de aloude motto's 'beter laat dan nooit' en 'zo gezegd zo gedaan' is dit de eerste tussenstop na het bovenvermelde spektakelstuk en eveneens het een na laatste album van Green Carnation en... ik vind 'm weer heel mooi. Ik hou wel van dit type melodische metal. Het zijn goed geschreven liedjes, dus mooie melodietjes, afwisselend stevig en ontroerend, prima uitgevoerd en ook nog eens goed gezongen! Wat wil een mens nu nog meer? Juist! Een hele bos Green Carnations!

Maar.... bestaat de band nog? Ik hoop van wel... zeg!

Ik wist eigenlijk niet beter dan dat ze al jaren gestopt waren, maar ze zijn kennelijk dus weer bij elkaar en tourende.

Nog steeds een fijn plaatje. Nog steeds zijn The Quiet Offspring, Purple Door Pitch Black en Pile of Doubt de uitschieters.

Hoewel ik het meest van stevig hou, vind ik juist de 'ballads' op dit album wonderschoon. Child's Play Pt. 2 is werkelijk s-c-h-i-t-t-e-r-e-n-d! Dit zijn voor mij dan weer de uitschieters. Dat betekent gewoon dat het inderdaad een fijne plaat is. Van het ruigere werk heeft vooral Pile of Doubt de voorkeur.
Als de informatie klopt, schijnt de band weer met een nieuw (progressieve doom-metal) album in de sfeer van Light of Day, Day of Darkness bezig te zijn. Dat zou helemaal geweldig zijn!

Ken je In The Woods... Alicia? Beide bands hebben een paar dezelfde leden, erg de moeite waard. Met name Omnio en Strange in Stereo.

Ik heb zelfs een nummer van In The Woods in de afspeellijstjes staan, dacht ik. Maar ik heb mij nog niet echt in deze band verdiept. Er is ook zoveel moois te ontdekken! Maar dank voor de tip, Zagato. Altijd welkom!

Ik ben er uit! Ik beluister deze plaat net iets vaker dan A Blessing in Disguise. Ik draai dit album ook vaker dan Light of Day, Day of Darkness, maar dat is meer omdat je The Quiet Offspring makkelijker even opzet dan een spektakelstuk van ruim 60 minuten. Ik weet alleen dat ik met de ontdekking van Green Carnation weer een hele goede band aan mijn favorieten toegevoegd heb. Ik ben nu echt benieuwd naar de opvolger van al dit moois.