The Ark - State of The Ark (2004)

Jawel, de gay-glam-rockers uit Zweden zijn weer terug met dit album (hun derde).
En het klinkt weer als vanouds. Alhoewel hier en daar ook wat nieuwe zijstapjes gemaakt worden.
Het meezing-gehalte is ook nu weer hoog en de heren deinzen er niet voor terug om hun mening duidelijk te verkondigen.
Vreemd is dat deze band in Zweden zelf enorm groot is, en zeker niet alleen onder gays (die in veel gevallen niet eens zoveel op hebben met rock), maar daarbuiten slaan ze maar niet aan.
Geen idee waaraan dit ligt. Met het tweede album had ik nog de hoop dat dit wel goed zou komen, maar nu heb ik dat maar opgegeven. Dit is gewoon zo'n bandje die ik "lekker voor mezelf kan houden".
Wederom een prima album.

Weer een lekkere plaat van the ark. In vergelijking met eerder werk wat meer rock dan pop en wat meer seventies dan eighties. Toch als geheel iets minder dan zijn voorganger en daarom krijgt ie een halve ster minder oftewel 3,5*.

In eerste instantie had ik ook het gevoel dat ie iets minder was dan de vorige 2, maar hij draait hier bijna non-stop en dan blijkt ie steeds leuker te worden, en dat is opmerkelijk omdat dit nu niet bepaald een album is uit de categorie "kan nog groeien". Toch is dit bij mij wel het geval. Ik krijg er maar geen genoeg van.

Ik begrijp het ook niet waarom. Ik ken aardig wat mensen die maar weinig op hebben met 'alternatieve muziek', maar de cd's van The Ark erg leuk vinden (in tegenstelling tot de rest van mijn cd-collectie).
Gevoelsmatig zou ik zeggen dat er best een grote doelgroep voor deze band zou zijn, maar blijkbaar is dat niet het geval.

Suikerspinnenrock

Lekker hoor, zo’n glamrockplaat uit Zweden. The Ark bestaat al sinds 1991, maar ik ken de band pas sinds een paar dagen. Op State of The Ark staan makkelijk in het gehoor liggende discorockliedjes. De liedjes zitten goed in elkaar, zijn lekker vet aangezet en vervelen niet snel. De band vergelijken met de Scissor Sisters is niet zo aardig, want deze jongens van The Ark timmeren al veel langer aan de weg. Maar ja, er is niets aan te doen: The Ark is een grote onbekende in Nederland, terwijl de Scissor Sisters in veel landen een klein hypje veroorzaakte. Ze stonden nota bene deze zomer op Live 8.

De muziek van beide bands lijkt op elkaar; beide maken ze een soort edelkitsch. Daarbij vind ik de Scissor Sisters vooral een zeer goed geslaagde grap en een geweldige imitator van artiesten als Elton John, Bee Gees en George Michael, terwijl The Ark op mij serieuzer overkomt. Blijft staan dat beide bands op vakkundige manier suikerspinnenpop maken. The Ark onderscheidt zich wel van Scissor Sisters met het gitaarwerk. Het is minder disco en meer rock.

Heb ik ook bij deze cd. Eerst klonk het allemaal wat oppervlakkig, maar het kwartje is nu gevallen en ik vind het een erg fijne cd.
De eerste cd wordt m.i. overigens niet overtroffen, die blijft veruit mijn favoriet.

De mijne ook, absoluut!

The Ark gaat meedoen aan het songfestival: eerst uiteraard de voorronden in Zweden.
Ze gaan het proberen met het nummer The Worrying Kind.
Als altijd kan er weer flink gegokt worden en dan blijkt the Ark er als grootste kanshebber om Zweden te gaan vertegenwoordigen uit te rollen.
The Ark op het songfestival (alhoewel het me ook niet echt verbaast).