Aretha Franklin - Aretha (1980)

Areha heeft What a Fool Believes erg goed gecovered van The Doobie Brothers! De ballad United Together is ook een juweeltje!

Het debuut van Aretha Franklin bij het Arista-label. Na een wisselvallige periode bij Atlantic met zowel hoogte- als dieptepunten, besloot Aretha dat het tijd was om verder te gaan met iets nieuws. De Jerry Wexler producties zouden definitief nooit meer terugkeren. In plaats daarvan kregen ditmaal Chuck Jackson en Arif Mardin de eer om Aretha’s carrière nieuw leven in te blazen.
Dat lukte redelijk, het album werd namelijk geen groot succes maar echt slecht deed het ook niet met 350.000 verkochte exemplaren in haar thuisland. Echt een fantastisch album vind ik het niet. Een nummer als ‘Come to me’ en het door haar zelfgeschreven ‘School days’ zijn wel leuk. Ook ‘Take me with you’ dat een beetje uit het jaren ’50 vaatje tapt, is een leuke bijdrage op dit album. 'Love me forever' kan er ook nog mee door en is naar mijn idee het meest swingende nummer op deze plaat. Maar dit album kent ook z’n mindere momenten, zoals bijvoorbeeld ‘I can’t turn you loose’ (Otis Redding cover) die stukken minder mooi is dan het origineel. De ballad ‘United together’ is ronduit slaapverwekkend. ‘What a fool believes’ vind ik ook niet goed uit de verf komen.
Nee, de Aretha die men in de jaren ’80 voorgeschoteld kreeg, lijkt niets op de Aretha uit de jaren ’70. Bijna al haar albums zijn slappe hap, en bovenal veeeeel te poppy. Ze heeft haar betiteling ‘Queen of Soul’ dan ook geen eer aan gedaan met die albums. Dit album is gewoon “aardig”, maar een meer lovend woord ga ik er niet voor geven want dat is 'ie mijns inziens absoluut niet waard.

Aretha Franklin bracht na een lange aanloop enkel prima werk uit in de periode 1967-1973 bij Atlantic en stond ze ook commercieel op haar hoogtepunt. Nadien taande haar soul en succes en stapte - begrijpelijk - over naar een ander label (Arista).
Wie echter in de jaren '80 enige soul bezat werd door de platenfirma gedwongen mierzoete ballads en opgefokte disco op te nemen (zie Stevie Wonder, Diana Ross, Lionel Richie). Ook Queen of soul Aretha Franklin ontsnapte daar niet aan getuige dit album en de daaropvolgende. Haar soul komt mij hier ook geforceerder over waar dat zij in de Atlantic-periode (en voordien) natuurlijker klonk. Neen, dit album kan niet tippen aan haar vroegere werk.