Carmel - The Drum Is Everything (1984)

Dus hier halen Duffy en co. hun inspiratie vandaan!

Tsjonge jonge, slechts 1 berichtje bij dit album ? (dat naar mijn mening overigens als uit 1984 stamt en niet zoals hierboven aangegeven uit 1987).
Tegenwoordig loopt eenieder weg met Duffy en Amy Winehouse en consorten, maar in de 80's maakte de fenomale zangeres Carmel McCourt toch ook al dergelijke soulvolle, jazzy, funky en 60's georienteerde muziek, en deze werd dan her en der ook nog overgoten met wat heerlijke Afrikaanse ritmes.

Als je het geweldige stemgeluid van Carmel eemaal hebt gehoord, ben je verkocht en wil je "More, more , more" en dat kwam er zeker met het commercieel succesvolle en door Brian Eno co-geproduceerde "The falling" en dikke hit "Sally", alhoewel dat album het in thuisland Engeland weer stukken minder deed dan "The drum is everything", maar dat terzijde.

"The drum is everything" is een heerlijk album met werkelijk schitterende uitvoeringen van bv. klassiekers "Stormy weather" en "Tracks of my tears". Vooral dit laatste nummer stuwt het album naar grote hoogten: vanaf de eerste bastonen, gevolgd door de Afrikaans aandoende percussie en het Hammond orgel ben je al gefascineerd, als Carmel dan haar "People say I'm the life of the party" eroverheen saust, kruipt het nummer onder je huid en blijft het daar met zijn broeierige sfeertje a la "Fever" voorlopig zitten. De nummers "More, more, more" en
"Bad day" zijn in de UK nog dikke hits geweest, maar er staat werkelijk geen slecht nummer op dit album.

Als je in de 80's van de jazzy feel van Sade, Everything but the Girl en Matt Bianco hield, zul dit geweldige muziek vinden!

Dit valt bijna onder de noemer wereldmuziek, veel Afrikaanse en Oosterse percussie.
Totaal anders als de hit Sally, aangenaam verrast.

Werkelijk prachtig album, tussen jazz en “wereldmuziek” in van een prachtige zangeres met boeiende instrumentalisten, waaronder smaakvolle drums en percussie, en op diverse tracks een lekker hammondorgeltje. Voor mij een van de verstopte hoogtepunten uit de 80’s. Ik kwam dit album laatst tegen op cd in de kringloopwinkel, waaruit ik het heb gered.

Een afwisselend album van een vrolijk More more more naar een duister Rue st. Denis. Tracks of my Tears (van Smokey Robinson) is echt een heel mooie minimale versie met de akoestische bas.
In zijn totaal niet zo goed als the Falling maar zeker de moeite waard. En als oefenend drummer vind ik wel dat ik het titelnummer moet kunnen spelen.