CityCop - Seasons (2011)

Innovatie is zeldzaam in een oververzadigd milieu zoals de muziekwereld. "Neem en herverdeel", dat is het devies - geen authenticiteit, wel ordinaire persiflages. Reden te over dus om O Fortuna ten gehore te brengen wanneer een wezenlijk ongekend geluid verschijnt op het toneel. CityCop. is hier een innemende illustratie van, met een sound die te omschrijven valt als akoestische screamo, een insteek die het genre helemaal onderuit haalt. Net als op hun debuut 'The Hope In Forgiving & Giving Up Hope' mixen ze woeste punkconstructies met sprankelend gitaargetokkel zoals in de twinkle emo, maar ze hebben hun formule op Seasons wel geperfectioneerd. De furieuze screams worden meesterlijk afgewisseld met doordachte cleane zang die enigzins verder appelleert aan het emogenre. Diversiteit is troef, de passages volgen elkaar op in een moordend tempo, en je wordt als luisteraar als het ware murw gemept met gezwinde opbouwen en vurige break-downs.

De EP opent met 'Bluebird', gebaseerd op een gedicht van Charles Bukowski. Een opwarmertje dat doet denken aan de akoestische split van La Dispute. Hierna komen de vier seizoenen aan bod, allevier geslaagde experimenten. Het virtuoze 'Spring' gaat over in de verschroeiende blastbeats van 'Summer'. Ronduit eclatant gitaarspel is ook in dat nummer troef, alsmaar muterend tot het overgaat in een welhaast dartel melodietje aan het begin van van het sierlijk en opzwepende 'Fall'. De afsluiter 'Winter' is het somberste nummer van de EP, gebaseerd op een weldadige muzikale compositie.

Enfin, een ronduit sensationele EP. Hier te streamen.