Alternative 4 - The Brink (2011)

Prachtige sfeervolle plaat met, zoals de titel al doet vermoeden, veel invloeden uit de 'oude' Anathema tijd. Niet zo gek als je weet dat Duncan Patterson in deze band zit.

Zat Duncan verliet de band in 1998.


Vind er niet veel aan eigenlijk. Alternative 4 is een prachtig album van Anathema en hier doet Duncan het nog een keertje dunnetjes over. Mag ie ook gewoon doen natuurlijk aangezien hij destijds de motor achter de band was. Maar wat ik hoor bevalt me gewoon niet. Ten eerste de zang, die kan bij lange na niet tippen aan die van Vincent Cavanagh. De instrumenten klinken ook veelal alsof ze uit een doosje komen. Terwijl ik juist hield van het organische geluid op Anathema's Alternative 4. OK misschien niet helemaal eerlijk om alles met dit album te vergelijken, aan de andere kant vraag je er ook wel om met zo'n duidelijke knipoog naar je verleden.

In mijn zoektocht naar alles wat gerelateerd is aan Anathema via allerlei afsplitsingen op Alternative 4 uit gekomen. De albums van die andere afsplitsing, Antimatter, heb ik inmiddels beluisterd. Heerlijke muziek. Ook dit album The Brink van Alternative 4 slaat goed aan bij mij. Vette krent in IO pages en terecht. Een cocktail van allerlei stijlen die goed smaakt en steeds weer verrast. Er is veel moois door Anathema gemaakt en uit (voormalig) bandleden van Anathema voortgekomen.

Matig album. De band weet een sfeer neer te zetten die heel erg aan de oude Anathema doet denken maar doet dat maar zelden met echte liedjes en veel te vaak met eindeloos voortdurende fragmentarisch geneuzel (paar aanslagen op de piano, beetje koorzang en dat dan een paar minuten lang, dat soort werk).

Er zal vast een doelgroep zijn voor dit soort albums maar mij is het echt te saai.