Aretha Franklin - Yeah!!! (1965)

Dit blijkt een regulier album van Aretha Franklin te zijn. Columbia heeft fake applaus toegevoegd, wat eerder hinderlijk is. Het zou een nachtclubsfeer moeten oproepen, voor de Jazz die ze hier zingt. Columbia aarzelde of Aretha een Jazz of R&B zangeres was en liet haar van alles doen. Op dit album zingt ze mooie songs met haar fantastische stem en timing. Die stem is soms haast a-capella, vanwege de weinige begeleiding.
Gelukkig is een kleine 2 jaar terug eindelijk de versie zonder applaus uitgebracht (als bonustracks) en dat klinkt een stuk beter: Aretha Franklin - Yeah!!! (CD, Album) at Discogs

Zeker niet een favoriete Aretha voor mij. Ik vermoed dat ze hier een soort "Dinah Jams" in gedachten hadden, maar helaas pakt het mij bij verre niet zo als dat meesterwerk (Dinah Washington's mooiste).
Wel een erg coole hoes!

Dit album ontbreekt wat spirit, heb ik de indruk. Een beetje vis noch vlees, maar haar beste platen moesten toen nog volgen, natuurlijk.

Degelijke uitvoeringen, dat zeker wel, maar dat toegevoegde publiek heeft weinig tot geen toegevoegde waarde.

3 sterren

Heb ook een beetje een dubbel gevoel door de kunstmatig toegevoegde publieksgeluiden. Had niet gehoeven, denk ik, zonde van het talent. Gelukkig laat de Atlantic-periode niet lang meer op zich wachten.

Hier zit Aretha nog vol in de jazz-r&b crossover, en is de southern soul nog ver weg. De overdubs van het publiek is een beetje vreemd, het zou het live-gevoel van de platen moeten versterken.

In feite is de plaat ook live (in de studio) met oa de fantastische Kenny Burrell op gitaar. Een geweldige combibatie die twee. Het overgedubde applaus stoort me geenszins.