Memoryhouse - The Slideshow Effect (2012)

De laatste maanden heb ik kennisgenomen met het subgenre dream pop. Wat begon met Creatures of an Hour van Still Corners, dan vervolgde met The Year of Hibernation van Youth Lagoon is geëindigd met deze plaat. Althans, geëindigd voor een tijdje, want er komen nog genoeg 'onbekendere' plaatjes uit die zich scharen onder het dream pop subgenre. Opmerkelijk van de drie genoemde platen is dat ze allemaal debuten zijn. Alsof dream pop een herleving beleeft, maar voor de mensen die het al kennen weten dat de dream pop scene al van midden jaren '80 vrolijk leeft. Typerend voor dream pop is de melancholische geluiden, de nostalgische geluiden die zorgen dat mooie herinneringen terug komen en nog eens worden beleefd in onze gedachtegang. Doe uw ogen toe bij het beluisteren van deze platen is een tip die ik zeker aan iedereen wil geven.

Denise Nouvion, die naast het zingen ook een fotograaf is (en daarom wordt er snel een link gelegd tussen haar foto's en haar muziek) is degene die haar stem verleent om mensen te laten herinneren. En dromen te laten ontwikkelen, want zo mis is deze meid helemaal niet. Nu gaat de eer niet allemaal naar deze verstandige dame, althans dat hoop ik, want in Memoryhouse draait het om twee mensen. Net alsof zij Adam en Eva willen symboliseren. Nu weet ik niet of zij een relatie hebben, maar omdat ik altijd filosofischer ben wanneer ik naar dream pop heb geluisterd zeg ik dit gewoon even. De man waarover we spreken is Evan Abeele, de man achter de geluiden.

De geluiden die we horen zijn langzaam, soms slaapverwekkend en vooral repetitief. Nu klinkt dit heel negatief, maar dat is het niet. Ik heb in mijn jonge leven al heel wat ervaringen in therapieën en daar werd er veel gebruik gemaakt van relaxerende dingen. En het grootste thema die er werd gehanteerd was het slapen. Ik noemde het vaak slaaptherapie omdat er vaak geleund werd aan slapen. Echt slapen was het niet, maar het was precies een fase tussen het wakker zijn en slapen. Wat dit nu te maken heeft met dit album is simpel. Het slaapverwekkende is iets dat veel wordt gebruikt bij het plaatsen van gedachten, vooral bij het relativeren van iets. En dat kan de bedoeling zijn geweest. Daarom ook dat het zo repetitief gemaakt is. Geen mengelmoes van verschillende dingen, maar een solide geheel.

En laten we nog even terugkeren op Denise, want wauw, wat een stem. Als ik dit vergelijk met Still Corners of Youth Lagoon is Memoryhouse op het gebied van zang de betere. Op de één manier is haar stem warmer en met meer emotie dan haar 'concurrenten'. Helaas heeft Youth Lagoon me zo onder de indruk gemaakt dat zelfs deze plaat me niet meer onder de indruk kan laten maken. Ik hoor van veel mensen dat zij teleurgesteld zijn in deze plaat, want deze klinkt minder dan The Years EP. Nu heb ik daar geen mening over, want ik heb nog nooit de EP's gehoord, maar ik ben absoluut niet teleurgesteld in deze plaat. Nu moet ik zeggen dat ik een afwisselende stemming heb in de nummers, maar dat maakt deze plaat niet slecht, enkel anders. Old Haunts blijft voor mij het beste nummer van deze plaat, want het geluid is daar gewoonweg prachtig. Om van weg te dromen of dingen op een plaats te zetten. Heel leuk.

De beoordeling wordt een moeilijke. Het klinkt goed, iets minder dan het debuut van Youth Lagoon, maar nog steeds beter dan het debuut van Still Corners. Moeilijk, want die twee platen verschillen maar een halve punt van elkaar. Nee, na het horen van deze plaat heb ik geen zin meer in moeilijke dingen, enkel in simplistische gedachten. We geven hetzelfde cijfer als het debuut van Youth Lagoon.

Niets meer toe te voegen aan onderstaand stukje. Dit gevoel kan ik alleen maar bevestigen. Door systematisch de albums van Sub Pop af te gaan, kom je dit soort mooie muziek wel eens tegen. De afbeelding op de hoes schetst al een goed beeld van de muziek. Lekker loom, met zeer fijne zang van Denise. Het lage gemiddelde heeft denk ik te maken dat nummers bij een eerste luisterbeurt wat op elkaar lijken, waardoor het geheel wat saai en nietszeggend wordt. Dreampop is wat dat betreft sowieso een genre waar je even doorheen moet bijten, maar heb je eenmaal door wat het inhoudt dan is er geen weg meer terug. Ik ben in ieder geval happig om meer van dit soort plaatjes te absorberen.

Een goede tip daarbij voor Illum Sphere is daarbij dan Something van het Amerikaanse duo Chairlift. Deze recente verschenen plaat gaat ietsjes meer de popkant op, maar het rammelt lekker, swingt en wordt eveneens voortgestuwd door een zachte vrouwenstem.

Prachtige plaat dit, en wat een mooie stem van Denise Nouvion! Het melancholische sfeertje op dit album bevalt mij prima. Het toch wat lage gemiddelde verbaast me. Dit verdient meer.

Behalve de genoemde bands moet ik ook aan Sea Pony denken. Mooie sfeervolle muziek.
'Walk With Me', 'Old Haunts, 'Bonfire' en 'the Kids Were Wrong' zijn tot dusver mijn favoriete nummers. Deze plaat is inmiddels ook te krijgen samen met the Years EP.
4*

Ik zet lekker hoog in, want hier houd ik van.

Mooie symfonische, sfeervolle, dromerige pop met prachtige zang en instrumentatie.

Ik heb het genre dreampop met name leren kennen via Savoir Adore en Tennis.

Dreampop ligt voor mij in de lijn van groepen in de jaren 80, met voorop de Cocteau Twins. Op dat moment een van de vele stromingen die voortkwamen uit de new wave stroming. Het 4 AD label was het label van de stroming waaronder Cocteau Twins behoorde. Ook This Mortal Coil project behoorde daartoe. De lijnen naar dreampop zijn daardoor wel duidelijk. Ook hier een prachtige melodieuze begeleiding, sferisch , met daarover heen mooie zang. Zoals hier al eerder geschreven , met de zang is niets mis. Een mooie heldere stem van Denise Nouvian. Bij de begeleiding hoor je wel dat het niet meer the eighties zijn. De begeleiding is wat diverser, veel opener en ruimer. Al met al vind ik dit een mooie plaat. heerlijk rustig en ontspannen. Verwacht geen verrassende wendingen , het heet niet voor niets dreampop.