Morbid Angel - Gateways to Annihilation (2000)

Eerste Morbid Angel plaat die ik hoorde, en ik vind hem goed. Lekkere nummers, lijken niet heel erg veel op elkaar en 'Summoning Redempion' vind ik geweldig. Ook 'At One With Nothing' vind ik erg goed. 3,5 voor dit album, omdat ik toch niet helemaal weg ben van death metal, maar voor de echte death metal fanaten is dit toch wel een goed album.

Ik ben eigenlijk na Blessed are the sick afgehaakt... Alles ging op elkaar lijken...

Maar vandaag heb ik Gateways to Annihilation uit nieuwsgierigheid eens gepindakaast...

WOW! Wat een geweld!

4*

Wat een allejezus goeie plaat, kraakheldere productie, niet al te veel geblast, filosofische teksten.

Het nummer Secured Limitations heeft een van de mooiste solo's ooit, dat zich naar het einde tot een dramatische climax toewerkt.

Prima album, goede teksten, alles lijkt nog wel een beetje op mekaar, maar wie weet veranderd dat nog weleens.

Goede plaat, echt een smerige, duistere sfeer.

He Who Sleeps is echt walgelijk goor . Samen met Secured Limitations en Summoning Redemption toch wel de hoogtepunten van het album. Ook prachtige, gestoorde maar uitgesponnen soli van Azagtoth.

De voorganger Formulas Fatal to the Flesh is nog sterker vooral qua duisternis en instrumentale passages. Trey blijft zeer inventief met zijn gitaarsoli's.

Klinkt goed, ik ga hem eens luisteren.

Ageless, Opening of the Gates en Secured Limitations vind ik nog altijd beestig!!! (voor een ouder wordende zak wiens metal collectie stilaan een dikke stoflaag begint te krijgen)

Zo slecht was die periode met Steve Tucker nog helemaal niet. Gateways To Annihilation is toegankelijker dan het m.i. waanzinnige Formulas Fatal To The Flesh, maar nog altijd een stuk meer gedreven en sfeervoller dan het in mijn oren wat fletse Domination uit 1995.

Klepper van jewelste die nagenoeg het niveau van Altars, Blessed en Covenant evenaart en Domination volledig overklast. Het vervreemdende, unieke gitaarspel van Azagthoth zuigt je zoals gewoonlijk weer op in een eindeloos zwart gat. Vermelding ook voor de uitstekende vocale prestatie van Steve Tucker die, althans op deze plaat, niet voor Vincent moet onderdoen. Fantastisch artwork ook. Dat laatste heeft uiteraard weinig met de kwaliteit van de muziek van doen, maar het versterkt op een of andere manier toch de beleving van het volledige album.

Een van Morbid Angel's beste.