Tristeza - Spine & Sensory (1999)

in tegenstelling tot wat het lage gemiddelde doet uitschijnen is dit een echte postrock klassieker. wel allemaal bestudeerd, zonder echte uitbarstingen - ingehouden schoonheid dus.

Mja, dat vind ik dus niet, ik vind het allemaal veel te tam en makkelijk. In mijn ogen een beetje Tortoise proberen te kopieren met een vleugje Mogwai erdoorheen...

Op zich niet verkeerd, als ze niet enorm hun eigen glazen zouden hebben ingegooid door puur te kijken naar de speelstijl van bovengenoemde bands, maar elk gevoel voor compositie verloren zouden zijn. Elk nummer is een kopie van het nummer ervoor, alle postrock-cliches komen tig keer terug, en eigenlijk zit er een soort hele oppervlakkige spanning in de plaat, nergens een echte diepgang zoals ik die bij Tortoise wel hoor.

Aan de techniek van de muzikanten zal het niet liggen, aan de productie evenmin, maar het gebrek aan compositie maak dit voor mij een album om niet door te komen.