Wishbone Ash - Wishbone Four (1973)

dikke brolplaat van wishbone ash , koop argus , 1000 x beter

Prima plaat dit nog, alleen erg veel ballades, maar boeie.

Staan toch hele mooie nummers op hoor, zoals ballad of the Beacon en R&R Widow.
De eerste is het beste en dan Argus en daarna pilgrimage.

Dit is een heerlijke plaat van Wishbone Ash, snap de kritiek niet, hij is anders dan argus ja, maar dat is ook een kwaliteit, om iets anders te kunnen maken wat ook goed is!

Na het GEWELDIGE Argus is dit toch een beste afknapper! Plaat ken voor mij maar twee mooie nummers: Ballad of the Beacon en Rock 'n roll widow

Duidelijk niet van het niveau van de voorgaande albums. Erg wisselvallig ook. Het album begint aardig, maar halverwege Everybody Needs A Friend word ik flink ziek van dat gejank.

Bij Wishbone Ash denk je aan dat schitterende dual-leadgitaarspel. Pas in Doctor wordt je er eventjes aan herinnert waar je naar luistert. Het kan het nummer helaas al niet meer redden, ook Sing Out the Song is vervolgens vreselijk saai.

Ik vind de zang eigenlijk ook vrij zwak op deze plaat...

Sorrel en Rock 'N Roll Widow vind ik dan nog wel twee nummers die de middenmoot ontstijgen. Verder zijn de eerste drie nummers 'wel aardig'.

Het eerste en laatste nummer zijn zeer genietbaar. Verder kabbelt het 'een beetje' voort.

Weliswaar anders dan we van deze jongens gewend zijn, maar Everybody needs a friend vind ik echt formidabel.

Hier blijkt de chemie een beetje op.
Toch rockt deze plaat best de pan uit met 'So Many Things to Say', 'No Easy Road', 'Doctor' en 'Rock 'n Roll Widow'.

'Sorrel' is gewoon een heel mooi nummer en 'Ballad of the Beacon' eigenlijk ook.

Eigenlijk is er niet zoveel mis aan deze plaat, als sommigen doen geloven. Door sommige reacties en scores lijkt nu net, of dit een misbaksel is, terwijl heel veel andere bands, amper het niveau halen van deze plaat.

Twinleads? Luister eens wat aandachter naar de opener, met die heerlijke slide erin. Ted Turner is een soort god op gitaar.

Nee, dit is toch wel de stevigste plaat uit de discografie. En niet voor niets worden nog veel van deze songs live gespeeld.

Everybody Needs a Friend vind ik ook nog wel erg goed.

Dit album haalt niet het niveau van de eerste drie.

De zang is te zeurderig en het de nummers knallen ook niet echt.

Pas op Doctor veer ik een beetje op (voor heel even dan..)

Laat ik maar niet over de productie hebben. Ik weet het..het is uit 1973 maar toch.

Een remaster is zeker geen overbodige luxe

Prima album. Niets mis mee. De eerste 3 zijn wel beter, maar ook hier staan prachtnummers op.

Dit album is minder gevarieerd dan Argus en diens voorgangers . Het album bestaat voor de helft uit gevoelige, melodieuze nummers (zoals Ballad of the Beacon en Everybody needs a friend) en uity rocknummers (bijvoorbeeld No easy road en Doctor). De vorige albums waren gecompliceerder en afwisselender.

Haalt het vanzelf niet bij de voorgangers maar ik had minder verwacht. Eerste twee tracks zijn wel goed, daarna een nietszeggend nummer waar saxofoon aan wordt toegevoegd voor het toeters en bellen-gehalte en Everybody Needs a Friend is een lange lap muziek als het niet bekoren kan (kan me ook te zielig worden). Tweede kant heeft niet speciaal indruk achtergelaten. Mooi gaaf vinyl met een gehavende hoes voor weinig geld op de kop getikt, kort voor de huidige lockdown.