Wishbone Ash - Locked In (1976)

Afgelopen week bemachtigd voor slechts E2,50. Veel positiefs gehoord over deze band, maar ik kende ze niet echt. Dit album net gedraaid en nog steeds weet ik niet zo goed wat ik er aan heb. Voorlopig 3.5*. Maar ik ga hem snel nog eens draaien. Ik kom er later op terug.

No Water in the Well
It Started in Heaven
Say Goodbye

zijn toch parels.

Dit is meer dan genoeg om het aan te schaffen.

Ik vind het een heerlijk album, hij is anders dan zijn voorgangers, wat rustiger (is mijn idee) maar wel lekker in het gehoor. Ben wel van mening dat hij je moet raken.

Hoewel het geluid van de band al sinds Argus een stuk softer was gaan ze hier nog een klein stapje verder. Allmusic geeft 'm 1,5* en ook het gemiddelde hier is niet erg denderend.

Ik vind het eigenlijk best een leuke plaat. Niet alles is even sterk, maar het gitaarspel is eigenlijk altijd boeiend.

Niet kopen als je Wishbone Ash, Pilgrimage, Argus en/of Live Dates nog niet hebt, die zijn toch flink sterker.

Heerlijke plaat... Al zou deze minder avontuurlijk zijn dan Argus of minder heavy dan Pilgrimaga of het debuut... Deze plaat zet lekker de melodieuze lijn van There's the Rub door...

Martin Turner zingt lekker rauw en zit soms net tegen het randje van vals aan (heerlijk)

In ieder geval spelen Laurie en Andy de sterren van de hemel. De nummers zijn compact maar zitten toch volgepropt met gitaar...
De voicebox op Rest in Peace is lekker... Say Goodbye is (samen met Persephone) één van de mooiste ballads van de band...

Deze plaat verdient niet zo'n lage score... Ik vermoed dat er haat-stemmen zijn uitgebracht...
Als deze plaat was gemaakt door een andere band dan Wishbone Ash had de score hoger uitgevallen... Maar Wishbone Ash zonder Ted Turner is voor sommige Music-Meter users een minderwaardige band....

Zonde.... Ik draai de eerste drie platen met Laurie Wisefield graag en vaak...

Ik vrees dat deze plaat meer lage scores heeft toebedeeld door mensen, die de plaat niet kennen en alleen maar boos zijn dat Ted Turner niet in de band zit.

En dat is eeuwig zonde. The Ash met Laurie Wisefield heeft meer dan prima rockplaten afgeleverd. Wat amerikaanser en wat minder avontuurlijk dan de eerste drie platen. Maar sommige ander jaren 70 bands, kunnen nog niet eens tippen aan platen als Locked In, NEw England en There's the Rub.

Jammer, dat deze plaat zo laag scoort.

Door die patrijspoort moest ik gelijk aan de hoes van Rock Island van Jethro Tull denken.
Ik moet eerlijk bekennen dat ik geen enkel nummer van deze ken.
Maar mijn Ash-collectie is nog zeer klein...

Op de achtergrond zie je zelfs een amerikaanse stad. Ik ken het verhaal achter deze plaat niet, behalve dat deze onmiskenbaar meer amerikaanse klinkt.

Ben 'm tegengekomen in een platenzaak die ermee ophoudt te bestaan.
Maar dan wel met There's The Rub op 1 CD en met een andere hoes.
There's The Rub/locked In
Heb 'm niet meegenomen omdat ik There's The Rub toch al in mijn collectie heb.
Overigens vind ik de hoes van het aparte album stukken beter en van meer toegevoegde waarde.

Misschien pas het op één cd, misschien niet. Vaak laten ze dan nummers weg.

Deze: http://www.fubb.fi/compilations/packages/1994_theres_the_rub_-_locked_in_cover_art.htm

Dat is 'm inderdaad. Of nog erger: korten ze nummers in.
Heb 'm wijselijk laten liggen.

Het mooie aan Wishbone Ash -en dat hoor je ook duidelijk terug op deze plaat- is de bonte mengeling van stijlen.

Zo hoor je duidelijke folk- en zelfs wat country- en boogie- invloeden terug in hun melodieuze hardrock.

Deze plaat trekt de lijn van There's the Rub een beetje door, maar is al wat amerikaanser dan bijvoorbeeld het debuut en Argus.
Op Rest in Peace en Half Past Lovin' wordt gebruik gemaakt van dat stem-ding waar Frampton zo beroemd mee is geworden.

Say Goodbye steekt Persephone naar de kroon. Een waanzinnig mooie ballad en een prima afsluiter van deze (een beetje vergeten) plaat van The Ash.

Akkoord met Stijn, dit is geen goed album als kennismaking met Wishbone Ash. Telkens ik denk dat het te zoetsappig wordt – het rauwe van de eerste bezetting is er iets af – komt weer dat prachtig gitaarwerk langs. Dat kenmerk van Wisbhone Ash blijft zo smakelijk. Als betere nummers op dit album heb ik ook No Water in the Well, It Started in Heaven en Say Goodbye aangeduid. Die voicebox vind ik niet zo geslaagd op Rest in Peace.

Zeer degelijke plaat, maar inderdaad erg afwijkend van de eerste albums.

Nee, ik vind de zang niet mooi. Geef mij dan toch maar pilgrimage en Argus

De zang op deze Ash is inderdaad niet al te best. Waren de songs nou langer en met meer instrumentale stukken, dan zou het beter zijn.

Toch kan ik er prima van genieten, en dan met name Rest in Peace en Say Goodbye. De voorganger There's the Rub vind ik wel flink wat slagen beter, ken je die misschien?