Wishbone Ash - No Smoke Without Fire (1978)

Ik ben een Wishbone Ash fan.

Begrijp ik heel goed. Hun sterkste periode was van 1970 - 74. Alle platen uit deze peride zijn verplichte kost

Ik heb t/m number the brave.
Toen vond ik het genoeg.

Kloppen de titels wel?
The Way of the World heb ik part 1 en 2 van achter elkaar staan en dan duurt het nummer ong. 10minuten.

Volgens mij is het zo.
1. You see red
2. Baby the angels
3. ships inthe sky
4. Stand and deliver
5. Anger in harmony
6. Like a child
7. The way of part1
8 the way of part 2.

Even aangepast en nu ook met de bonusnummers die je krijgt.

Zelf heb ik de lp gehad zoals bovenstaand.

Een van de betere cd's van Wishbone Ash en dan ga ik uit van de standaard plaat, al die live nummes er bij op, mogen wel achterwege blijven.
Maak dan een 2de bonus disc vol met live nummers.
Dit is alweer een reden om hem niet te kopen, ze leren het ook niet.

Op de hoes staat :
7. The Way of the World
8. Stormy Weather

maar op de plaat zelf als hierboven.
Alleen de speeltijd klopt niet helemaal, o.a. Stand and Deliver duurt 5.40
ipv 5.05

Part 2 van Way of the world heet ook wel Stormy Wheather.

Gek genoeg was dit mijn eerste kennismaking met de band.
Ik was gelijk verkocht.
En omdat mijn eerste was is het ook gelijk een van mijn favorieten.

Heel clean geproduceerd en veel harmonieen.
Deze plaat mist een instrumental.
Al is het tweede deel van Way of the World grotendeels instrumentaal.


De geremasterde versie klinkt subliem.
Kraakhelder en bij verre niet gedateerd.
Elke gitaarsolo-liefhebber zou deze blind kunnen aanschaffen (dan hoef je die rare hoes ook niet te zien).

Bonustracks zijn ook fijn.
Al staan die livetracks ook op de Distillation Box set.

Ships in the Sky is ook zo'n mooi stukje close-harmony gezongen juweetltje.

Geweldig!

Prachtig album en nu ook maar de geremasterde versie gekocht.
De live nummers zijn wel goed maar had liever studio versies gezien.
Als ik een live cd wil horen koop ik die wel.

Ietwat hardere Wishbone Ash plaat. Veel nadruk op het gitaarwerk, al vind ik dat ze er iets te ver in doorgeschoten zijn. Ook deze krijgt 3,5*, de optie voor specifiekere beoordelingen ontbreekt nu eenmaal....

De live nummers zijn een leuk extra'tje, maar zoals Kingsnake al zei staan die ook op de Distillation box.

The Way of the World wordt nog steeds wel eens live gespeeld.
Enigzins vergelijkbaar met dat andere opus; Phoenix.

Het nummer is een heerlijk vehikel voor de leadgitaristen om lekker los te gaan in de laaste 5 1/2 minuten....

Vreemd, dat deze plaat zo'n lage score heeft...

De laatste echt goede plaat uit de jaren 70 van deze band...
De twinleads en zangharmonieen vliegen je weer om de oren, en de band heeft weer eens een lekker lang episch nummer geschreven, vol met solo's...

Deze plaat is samen met Argus en There's the Rub toch wel het best e van de band...

Dan moet ik deze ook zeker checken. Die discografie van Wishbone Ash is zo immens groot.

Musicmeter-gebruikers hebben vaak een hekel aan remasters, bonustracks en noem maar op.

Maar ik kan deze plaat echt wel aanbevelen met de bijgeleverde bonustracks. Firesign en Time and Space zijn heel leuke nummers. Zeer leuk zelfs. Firesign rockt lekker en heeft zeer subliem gitaarwerk. Ook een erg mooie melodie en lekker refrein.

De live-tracks zal ook wel een aantal mensen niet aanspreken. Maar ze zijn erg goed, en zijn niet verkrijgbaar via de reguliere liveplaten.
Wel op de boxset, maar daar gaat niet een ieder geld voor neer leggen.

Met de albums Locked In, New England en Front Page News voel ik een kleine dip want ze zijn mij iets te rustig, deze No Smoke Without Fire staat voor mij op hetzelfde niveau als There’s the Rub, heerlijk (twin)gitaarwerk, veel samenzang en harmonieën en een paar krakers. Ik voel dat er meer punch in dit album zit, al vanaf de opener You See Red. Nog maar eens: dat gitaarwerk is zo smakelijk uitgewerkt en ingespeeld, ik krijg er geen genoeg van. Klasse. Geweldig vind ik de iets langere songs: Stand and Deliver en de twee delen van het fantastische The Way of The World.

Dit is toch wel de beste plaat post-There's the Rub. Weer wat meer pit, mooie zangharmoniën en genoeg gitaarsolo's om van te smullen.

Natuurlijk, het klinkt allemaal behoorlijk west-coast, maar The Way of the World knalt als vanouds.

Samen met het debuut en Argus draai ik deze lp van Wishbone Ash het meeste.

Wst vind je van There's the Rub. In een top vijf komen jouw genoemde, deze, New England en There's the Rub zeker voor.

Ja ik denk het wel, al steken de eerste drie er wel ver bovenuit, qua draai-frequentie. Blue Horizon maakt ook wel kans op de top 5. Ken niet alle albums van deze band, een stuk of tien uit het oeuvre.

Vroeger, toen ik echt fanaat was kon ik wel een top50 samenstellen, zo gek was ik van deze band. Nu dat wat bedaard is lukt een top10 ook wel, maar heb soms wel wat moeite met de iele zang ontwikkeld. Toch hun zwakste schakel.

Ik heb weleens geprobeerd Way of the World volledig mee te drummen, en dat is trouwens nog best pittig. Ik doe er voor oldtimessake toch een halve punt bij.