The Unthanks - Diversions, Vol. 1: The Songs of Robert Wyatt & Antony and the Johnsons (2011)

De versie van Sea Song vind ik wel mooi. Misschien toch eens wat meer werk van deze band opzoeken...

Ze hebben ook een cover van King Crimson's Starless. Ook mooi. Blijkbaar is coveren wel echt hun ding als ik dit album zo zie.

Dat eerste liedje heet toch Bird Gerhl

Ik ben bang dat ik het mooie gemiddelde moet doorbreken.
De plaat is erg mooi, coveren kan de Unthanks wel.. maar voor de rest heb ik niets met de band.
Oeverloos gelul(wat op een minder volume gewoon ruis is) tussen de nummers door ontsiert deze plaat voor mij enorm. Op een gegeven moment, ookal is en klinkt het erg mooi, is het gewoon saai en kan ik niet wachten tot ik er weer een andere in kan schuiven...
Ik ben altijd de gene die zegt dat een plaat is zoals hij is, een kunst werk zoals de kunstenaar dat bedoelt heeft. Ik moet dus ook niet zeiken over de speelduur, al zegt een stemmetje in mijn achterhoofd dat ik met 20 minuten minder een punt meer had gegeven...

Je moet ervoor in de stemming zijn, maar het klinkt allemaal wel zeer gevoelig en breekbaar.
Ik vind het zelf op zijn tijd erg mooi, moet erna wel weer even terug grijpen naar de hiphop

The Unthanks, gedragen door de zusjes Rachel en Betty Unthank, rond 2010 een opkomende naam in de Engelse folkscene, waar ze wel een eigen invulling aan gaven. De wat hese stemmen van de zusjes zijn duidelkijk het handelsmerk. Ik had al wat cd's van de Unthanks toen ik deze cd lag liggen in de uitverkoopbak.
Voor 2,50 euro kun je zeker met the Unthanks geen buil vallen.
Dis is eigenlijk een 'tussendoor' album, een live optreden in Londen. Diversions Vol. 1: The Songs of Robert Wyatt and Antony & The Johnsons Live from the Union Chapel, London. Een plaat waarop twee sets met liedjes staan die eind 2010 werden opgenomen. Eerst zes nummers van Antony Hegarty en dan negen songs uit het oeuvre van Robert Wyatt.
Dat lijkt natuurlijk niet zo lastig, maar je hebt wel te maken met twee unieke stemmen, zowel die van Anthony (natuurlijk bij de meeste wel bekend) en Robert Wyatt (oud drummer van Soft Machine met een indrukwekkend oeuvre en stem). Om dit dan aan te durven is al heel wat, maar om nog iets toe te kunnen voegen aan de sterke originele nummers zou heel knap zijn. Maar dat lukt eigenlijk wel.
The Unthanks – versterkt met een klein strijkersensemble– slagen daar echter glansrijk in. De sfeer van de niet opgepoetste opname is ongedwongen en warm en de vertolkingen zijn zonder meer hemels.

Als eerste de nummers van Anthony, allemaal redelijk bekend, de meeste van het album 'I am a bird now' . De muzikale begeleiding is bijzonder goed gekozen, soms echt een meerwaarde voor de songs. Wat de een storend vind en de ander wel grappig zijn de intermezzo's tussen de nummers door leden van de groep. Persoonlijk stoor ik mij er niet aan, maar ik kan me voorstellen dat dit wel kan zijn voor anderen kan.

Dan de nummers van Robert Wyatt (nr. 7-15). De liedjes van Robert Wyatt (ooit drummer/zanger bij Soft Machine en de meest unieke Engelse stem van de laatste halve eeuw) stammen uit legendarische platen als Rock Bottom (‘Sea Song’), over Comicopera (het prachtig gearrangeerde ‘Stay Tuned’), Dondestan (het titelnummer), Cuckooland en Shleep. Hier is het verschil groter dan bij de nummers van Antony. The Unthanks maken van Wyatts artmuziek schitterende kamerfolk. Deze nummers zullen ook veel onbekender zijn bij het publiek, op natuurlijk wat oudere hippies na. Zelf heb ik een aantal platen van Robert Wyatt en die zijn altijd bijzonder verrassend en van bijzondere kwaliteit.

Zowel Anthony als Robert Wyatt waren zeer vereerd dat hun nummers door Unthanks gecovered werden
Robert Wyatt had het volgende commentaar : ‘Simpelweg: Antony & The Johnsons en ik werden gezegend door engelen. Als ik één samenvatting van wat Alfie (vrouw van Robert) en ik door de jaren heen hebben gedaan naar het spreekwoordelijke verlaten eiland moet meenemen, dan zou ik niet één van mijn eigen platen kiezen, maar deze kristalheldere interpretaties van The Unthanks.’
Een mooier compliment is natuurlijk niet mogelijk.
Mooi album, je moet er wel voor in de sfeer zijn.