Wishbone Ash - Number the Brave (1981)

Dit was mijn laatste aankoop van Wishbone Ash.
Niet slecht, maar geen Wishbone Ash.

Behoorlijk pop/rock album met veel muzikale experimentjes...

Dingen die opvallen: composties en melodielijnen zijn aanstekelijk... Het basgitaargeluid van Wetton pas t niet bij The Ash... Ook de zang van Wetton past niet bij the Ash.

Number the Brave en Underground zijn waanzinnige songs en behoren tot mijn favoriete Ash-songs...

Flauwe songs, te prominente bass, achtergrondzangeressen… Dit leunt eerder aan tegen ordinaire Amerikaanse poprock mét overbodige synthesizers! Dat gitaargeluid, in de studio mismeesterd tot en met, drijft me tot het uiterste, zo dun en pseudonatuurlijk. Get Ready ken ik ergens anders van, volgens mij is dit een cover maar het schiet me niet binnen van wie precies.

Label MCA, ik heb daar nog een anekdote over. Kent iemand de bijnaam van dat label? Musicians Cemetary America! Schaarse momenten van opleving: de twingitaarsolo in Underground, de speelse instrumentale gedeeltes van Open Road, het uptempo That’s That en het krachtigere Number the Brave, tout court als de gitaristen eens ruimte krijgen. Roller Coaster vind ik vreselijk.

Als er twee versies bestaan - klik - moet dan niet de originele Britse versie op de site in plaats van de Amerikaanse versie. Dit is de tracklist op mijn exemplaar (vinyl MCA 203 625-320):
1. Loaded; 2. Where is the Love; 3. Underground; 4. Kicks on the Street; 5. Open Road; 6. Get Ready; 7. Rainstorm; 8. That's That; 9. Roller Coaster; 10. Number the Brave.
Get Reay is een cover van Smokey Robinson, ik dacht al dat ik dat nummer kende. Toch een halfje omhoog, ik was een beetje te streng een maand geleden.

Get Ready is een cover van The temptations

Wat een artistieke armoe, wat een nietszeggende nummers. Mijlenver verwijderd van de begin jaren 70, toen ze albums maakten als Pelgrimage en Argus.