Wishbone Ash - Nouveau Calls (1987)

The return van de oude leden en jongens wat een kloteplaat is dit. Een band die ooit de spirit had van waar rock en soleren omdraait, werd kennelijk door studiobonzen bij elkaar gebracht om dit enorme gedrocht op te nemen. Volledig instrumentaal, gladder dan een corpsbal en een vreselijk geluid. Hoe zulke grote gitaristen ooit zo hun comeback konden hebben. Te pijnlijk voor woorden!

Instrumentale plaat.
Nauwelijks de moeite waard.

Clousseau is wel een leuke reggae-based track.
Maar de rest is gewoon bar en bar slecht en saai.

Sla deze maar over.

Bij de eerste luisterbeurt trok ik zulke grote ogen dat mijn oogleden blokkeerden. Bij de tweede luisterbeurt – keikop – stond een glaasje water klaar om de zerpe smaak in mijn mond weg te spoelen. Na de derde luisterbeurt – zelfpijniging – had ik er schoon genoeg van. Hebben hun momenten: In the Skin en The Spirit Flies Free. Mijn omschrijving voor de rest? Instrumentale Muzak Jazzy Soft Rock. Next!

Zoutloze return van de oude bezetting. Geen inspiratie of zo!

Ik ben het met iedereen eens hierboven. Wat heeft ze bezield om dit instrumentele album te maken? Er gaat niets van uit, de muziek is ronduit saai en inspiratieloos. A shadow of a band it used to be.

"In 1987, I.R.S. Records founder and original Wishbone manager Miles Copeland III began a series of albums entitled No Speak, which featured all instrumental music. To launch the label successfully, Copeland needed a big name band that would bring publicity to the project. Copeland approached the four founding members of Wishbone Ash about having the original line-up record an all-instrumental album. For the first time in fourteen years, Andy Powell and Steve Upton joined forces with Martin Turner and Ted Turner to record the album Nouveau Calls, released in February 1988"

Bron: wikpedia

Trouwens weer zo'n geval van een plaat die is uitgegeven in 1988, maar waarvan op de albums toch staat (p) 1987. Ik kom dit vaker tegen. Verwarrend.

Nu ik deze weer eens op zet, ga ik hier toch een voldoende voor geven. Het idee kwam van Miles Copeland om volledig intrumentale platen uit te geven op zijn I.R.S. No Speak-label, en hij had een aantal artiesten op het oog: Stewart Copeland (The Police), William Orbit, Peter Haycock en Wishbone Ash. Of het ook Miles' idee was om Martin Turner en Ted Turner weer bij de band te halen, weet ik niet, maar feit is wel dat deze plaat als een soort reunie-plaat gezien kan worden.

Voor een reunie-plaat stelt het wel teleur, omdat de muziek op deze plaat meer een mix van newwave en fusion, en omdat het geproduceerd is door William Orbit, een electronische muzikant en later bekend als IDM-dj, klinkt het nogal digitaal, afstandelijk en ook blikkerig. De warme, mystieke en dromerige sound waarme Wishbone Ash bekend is geworden is op deze plaat afwezig.

Echt slecht vind ik het niet, al hoor ik hem ook niet erg graag. Een voldoende dus omdat er toch nog wel van te genieten is. Maar een goede WIshbone Ash-plaat is het geenszins, daarvoor hebben ze teveel grandioze platen gemaakt. In deze vertrouwde bezetting kwamen nog wel een volgende plaat ('Here to Hear') maar dan stapt Steve Upton op en op 'Strange Affair' die daarop volgt is Martin Turner voor het laatst te horen en niet lang daarna zwaait ook Ted Turner af.

Deze korte periode waarin de originele bezetting bij elkaar was, lijkt daarom ook maar een kleine voetnoot, en ik vraag me af of er niet heel veel liefhebbers van de band zijn, die het überhaupt niet eens is opgevallen.