Georgia Anne Muldrow - Seeds (2012)

Seeds is -ongeacht de inhoud ervan- een belangrijk album uit zowel de discografie van Georgia Anne Muldrow als die van van producer Madlib. Niet eerder gaf Muldrow de productie voor 'n album volledig uit handen, terwijl Madlib niet eerder een volledig album voor een vrouwelijke artiest produceerde. Dat gegeven prikkelt al tot het aanzetten van het beluisteren van Muldrow’s nieuwe langspeler. Leadsingle en tevens titelnummer Seeds verscheen enige tijd geleden al, en wist met z'n rommelige structuur niet van meet af aan te overtuigen (en dat doet ‘ie overigens nog steeds niet helemaal). De hoop rees dan ook dat het overige materiaal beter zou zijn en, gelukkig voor de luisteraars, is dat ook zeker het geval!

Hoewel de leadsingle anders doet vermoeden, is het album vooral gevuld met hip-hopachtige beats - wat gezien de producer uiteraard niet verassend is - maar ook invloeden van funk zijn nabij; iets wat vooral mooi tot zijn uiting komt in het bruisende jaren ’70 geluid van The Birth of Petey Wheatstraw en Calabash - twee van de drie aandachttrekkers. De andere is eigenlijk de meest vreemde toevoeging op dit album: Best Love. Terwijl de vorigen je terugbrengen naar de jaren ’70, brengt dit nummer, met zijn opvallende synths en zijn glad klinkende blazers, je terug naar de jaren ’80. Een decennium waar zowel Muldrow als Madlib voor hun werk normaliter weinig kracht uit putten. Maar benadrukkend: het resultaat is geslaagd. Productioneel is er sowieso niet veel op Seeds aan te merken. Wat de euforie soms echter doet wegnemen zijn de matige teksten. Husfriend (het 10000ste eerbetoon aan Dudley Perkins) en Kneecap Jelly -waarin Muldrow’s vocalen trouwens lekker rauw overkomen- zijn gewoon erg goed, ware het niet voor de melige teksten, die de productie eigenlijk maar een beetje verpesten.

Uiteindelijk is het album - wel voorzien van drie hele toffe tracks - deels geslaagd; Madlib heeft er het beste van gemaakt, Muldrow kan daarentegen beter, dat heeft ze eerder bewezen. Niettemin kijk ik uit naar de volgende samenwerking van 't duo. Muldrow kennende zal die niet lang op zich laten wachten.

Het is niet moeilijk te bedenken hoe de paden van Madlib en Georgia elkaar hebben gekruist: ze zitten beide al sinds jaar en dag bij het welbekende Stones Throw-label. Toch was het verrassend nieuws te horen dat Madlib de instrumentaties van Georgia’s nieuwe plaat voor zijn rekening zou nemen. Laatste staat immers bekend om de grote mate waarin ze vrijwel alles van haar muziek zelf verzorgt, van vocalen tot toetsen en van teksten tot snaren, en Madlib heeft niet eerder een hele plaat voor een vrouwelijke artiest gebakken. Maar boven verbazing wekte de berichtgeving vooral nieuwsgierigheid, Seeds is immers het product van twee van hiphoplands meest creatieve geesten.

Seeds trapt af met de al eerder uitgebrachte rommelige titeltrack. Het nummer ademt eerder iets van een intermezzo of - in dit geval logischer - intro dan van een volgroeide track. Het engagement, dat gedurende de gehele plaat aanwezig is, staat hier al meteen centraal als de voicesample de aandacht vraagt voor honger lijdende kinderen en Georgia daaraan toevoegt dat ‘we’ meer nemen dan we nodig hebben.

Een even ernstige als ook clichématige boodschap, en er zullen er meer volgen die je gemakkelijk tot die categorie kunt rekenen. Zo stelt Georgia op Calabash de vraag: “Why do we kill each other, when we’re all the same?” Het lijkt erop dat de zangeres een poging doet ons weer te doordringen van de ernst van zaken waarvan we, door de alledaagsheid ervan, niet meer ten volle beseffen hoe kwalijk ze zijn. En door haar wat schelle Erykah Badu-achtige stem, gevoel voor emotie en de kracht van herhaling lukt dat ook wonderwel. Zo is Seeds dan ook zeker geen plaat om even lekker bij onderuit te zakken. Nee, het is eerder vergelijkbaar met een klein kind dat pas leuk is, als je het de aandacht geeft waar het om vraagt.

Maar soms slaapt het kind en dan is er ruimte voor ontspanning in de vorm van wat lichter op de maag liggende tracks. Het drieluik Best Love, Husfriend Intro en Husfriend is tekstueel weinig meer dan een verzameling liefdesverklaringen. Hier is het dan ook vooral de polyvalente Madlib die de hoofdrol op zich neemt. Het eerstgenoemde nummer kent een fijn toegankelijk en warm soulgeluid, waarna we verder gaan met een onrustige elektronische vibrerende instrumentatie om vervolgens een typische hiphopbeat gecombineerd met wat spacy geluiden ten gehore te brengen.

Als de baby weer wakker wordt, is het tijd voor het duidelijke hoogtepunt van de plaat. Op Kneecap Jelly laten Madlib en Georgia horen dat synergie tussen de twee zeker mogelijk is als Madlib een onheilspellend platform creëert waarop Georgia’s zang steeds verder aanzwelt tot de track uitmondt in een hartverscheurend protestlied. Wat opvalt is dat de pijlen (onder andere) lijken gericht op niemand minder dan Barack Obama: “Diggin' deeper for a change that I can trust for ever//And to get by, I will try to fight and fuss more clever (…) Common knowledge say U.S. president can’t save ya//Everywhere you turn a mental warden seeks to slave ya.” De speelduur van slechts een ruime tweeënhalve minuut maakt de intensiteit van het nummer des te indrukwekkender.

De resterende anderhalve tracks (Remember is vooral een outro) kunnen niet echt uit de schaduw treden van voorgaand hoogtepunt, ondanks de niet onaardige rap van Georgia’s echtgenoot Dudley Perkins op The Few. Zo kunnen we na nog geen vijfendertig minuten concluderen dat Georgia Anne Muldrow en Madlib een prima plaat hebben afgeleverd die te weinig piekt om echt omver te blazen, maar door liefhebbers van zowel Madlib als Georgia absoluut niet mag worden gemist.

Reeds verschenen op Hiphopleeft.nl