Freedom Call - Land of the Crimson Dawn (2012)

Land of the Crimson Dawn klinkt in principe heel erg Freedom Call door de bombast en heroïsche songs met meerstemmige refreinen. Dit keer is er wel ruimte voor wat joligheid door te zingen dat heavy metal op de radio moet in plaats van rap en techno, of zelfs meer dan één nummer over het spel Warcraft - Killer Gear en Space Legends.
Uiteraard zijn er ook epische tracks als Age of the Phoenix, Crimson Dawn en Valley of Kingdom die de vanoudse powermetal aanstekelijkheid hebben.

Zeer luchtig album, maar mij smaakt het wel.

"A child has come for power & glooooooory, and tonight for a heavy metal party!"

Gisteren als één van de vier(!) voorprogramma's gezien bij Queensrÿche. Toen het begonnen was konden wij onze brede glimlachjes niet afzetten en bewogen we ons naar het voorste eind van de zaal. Leuke, grappige Duitsers zijn het, al waren bijna al die Duitse bands daar wel komieken, vooral de powermetal bands. Prachtig, kort, concertje van deze guilty pleasure band! Maar ze waren echt heel goed en strak en de lol straalde er vanaf. Ze kregen de zaal ook goed los, wat The Claymore niet zo lukte.

Ik ga dit album van de week eens luisteren, want ze hebben me nu heel benieuwd gemaakt!

Mooi, ik ga ze ook als voorprogramma zien van Luca Turilli's Rhapsody. Blijer dan dit album vind je het volgens mij niet... ook voor Freedom Call-begrippen.

Veel plezier dan bij dat concert! Geloof me, ga proberen vooraan te staan. Die twee gitaristen zijn gezellig.

Nu dan het album een paar keer goed rondgedraaid. Erg genietbare power metal, maar het album duurt toch wel wat lang om vol tot het einde te blijven boeien. Zeker omdat dat grappige, cheesy element dat deze Duitsers omarmen op den duur wat vermoeiend is. Echter, met nummers als "Age of the Phoenix", "66 Warriors" of "Back into the Land of Light" is het toch enorm genietbaar.

Deze muziek kan goed door als Kerstmuziek.