Sinéad O'Connor - How About I Be Me (And You Be You)? (2012)

De prachtige tekst en melodie van Reason with Me was voor mij de aanleiding om het nieuwe album van Sinéad O’Connor eens te proberen, maar helaas werd mij niet verteld dat dit 't enige nummer in zijn soort is. De overige nummers zijn eigenlijk precies wat ik van een - met alle respect - vervallen superster verwacht. Ze doet wel haar eigen ding, wat op zich te prijzen valt, maar het is zo ontzettend nietszeggend allemaal. De pseudo-stoere rockachtige instrumentatie, met de voor mij niet grappige teksten, die daarbovenop worden gezongen met een "het-interesseert-me-niet-houding"; dat is best jammer, ik denk dat 't songmateriaal misschien meer potentie heeft dan nu blijkt. Daarmee lijkt How About I Be Me enkel een leuk cadeautje voor de fan(s) of liefhebber(s), ik kan me niet voorstellen dat nieuwe luisteraars aangesproken worden met deze middle of the road muziek. Tja, jammer. Ergens hoopte ik om volledig weggeblazen te worden (vooral na het horen van Reason with Me), maar dat is helaas niet gebeurd. Volgende keer beter misschien. Voor nu niet meer dan een krappe drie sterren.

Na een tradionele Ierse muziek, een reggae, en een theologisch album, nu weer een
sterke terugkeer naar het begin, in de lijn van haar debut album

Paar nummertjes beluisterd via dat ene linkje en toch blij te horen dat Sinéad still has it! Ze kan nog steeds kippevelmomentjes veroorzaken. Blijft een uniek mooi stemgeluid. Toch maar eens in zijn geheel beluisteren.

Prima album van Sinéad alleen heb ik weinig op met de cover van John Grant's Queen of Denmark.
Daar denkt ie zelf anders over want hij beschouwt dit album als beste van 2012. Of zou het toch zo zijn omdat Sinéad meedoet op zijn nog te verschijnen album?

Hoe dan ook: best een prima album en dat terwijl ik het lang naast me heb gelegd.

Oei, bijna vergeten hem in m'n top 10 van dit jaar te zetten. Sinead blijft een ongeleid projectiel maar ze maakt nog steeds leuke platen.

De cover van John Grant live tijdens Parkpop:

Queen of Denmark

Sinéad Marie Bernadette O'Connor bewijst met dit album dat ze het nog steeds kan. Ik wil best toegeven dat haar stem niet dezelfde is als dat ie vroeger was (met dank aan de n.c.t.n.) but who gives a shit. Take Off Your Shoes vind ik prachtig, maar door hekkensluiter V.I.P. werd ik werkelijk omver geblazen. Gebeurt niet vaak meer, laatste keer was Roman's Revenge van Nicki Minaj & Eminem. Het protestlied gaat over het holle sterrendom, de consumptiemaatschappij en over beroemdheden die op de foto willen met de paus:

When we stand behind the velvet rope
Or get our pictures taken with the pope
Like some sick April Fool kind of joke

Een mooie plaat, zeker beter als Theology, maar nog niet het niveau als eerdere platen, zoals Faith and Courage of Universal Mother.

Vandaag op LP binnengekregen. Bijna niet aan te komen en ook op Tidal niet te beluisteren. Geen spijt van de aankoop. Een prima plaat! Rustig met hier en daar die typische O’connor uithalen..

Stom eigenlijk.

Sinéad O'Connor, 'die van' Nothing Compares 2 U en Troy. Zo wordt ze dezer dagen in veel media ook gemakshalve omschreven. Ook ik kende die liedjes natuurlijk wel, samen met nog een aantal andere, maar nooit een heel album geluisterd. Jaren terug kwam ik per toeval op dit album en ik heb het altijd heel mooi gevonden en nog vaak beluisterd.

Wat stom is? Dat ik desondanks nooit achter haar andere albums ben aan gegaan. Mooi project voor de komende tijd wellicht. Intussen deze mij meest vertrouwde plaat nog maar eens opgezet en of het door de trieste omstandigheden komt of niet, wie zal het zeggen, maar ik moet verhogen. Dit is van begin tot eind een parel van een album. Op de beste momenten - Reason with Me, Back Where You Belong - snijdt hij dwars door je ziel. Zwakke nummers staan er niet op.

De sfeer van de plaat is donker en triest, al begint-ie nog best opzwepend. Take Off Your Shoes is ook een hoogtepunt, heeft iets dreigends. The Wolf Is Getting Married heeft dan weer meer een rocky edge, V.I.P. een stemmige en beklemmende afsluiter. Variatie genoeg dus. Sinéad zingt prachtig warm en elk woord van de veelal persoonlijke teksten vol overtuiging.