Tuathail - Buggane and Magick (2012)

Dit is intens, zeg. De gitaren geven lustig van jetje, en proberen in je ziel te kerven, lijkt het wel. De ijzige screams dragen alleen maar bij tot de winterse sfeer. Al klinken er soms ook geluiden op die het geheel een warme gloed proberen te geven, lijkt het wel. Lekker ambigu; je weet niet wat het nu precies is. Hier ben ik nog lang niet mee klaar!

Deze ga ik dan maar eens beluisteren, hij is gratis te downloaden op Bandcamp.

Tuathail is een eenmansproject van Alex Toon, een zeventienjarige (!) inwoner van het Verenigd Koninkrijk. Hij heeft al een demo geproduceerd ('Augury'), en nu is hij er dan, zijn eerste langspeler: 'Buggane and Magick'. Dat deze knaap het allemaal alleen heeft geschreven, is verbluffend, dat het drumwerk nog relatief goed klinkt terwijl hij met een drumcomputer heeft gewerkt is mogelijk nog straffer. Akkoord, het drumwerk klinkt soms wel wat te klinisch en dat is natuurlijk logisch, maar daar ga je niet aan dood. Neen, ik focus me liever op de sterke punten dan. En die zijn er zeker wel.

De door merg en been gaande vocalen bijvoorbeeld, passen perfect bij de helse riffs en de spookachtige sfeer. Zoals ik in mijn eerdere post al zei, klinkt het soms winters, en dan weer warm. Deze combinatie doet het uitstekend voor mij. Toon speelt ook met meer traditionele muziek, zoals in 'Magick' duidelijk te horen is.

Het is ook uit de geschiedenis van het land (of eigenlijk Ierland) dat hij z'n inspiratie haalt. Al lijkt de hoes eerder een plek diep in een verlaten, dicht taïgawoud te suggereren, kan je de artiestennaam die Toon heeft uitgekozen gaan zoeken bij St. Laurence O'Toole (of de lokale variant: Lorcan Ua Tuathail), een Ierse aartsbisschop van pakweg 850 jaar geleden. Een zweem van geheimzinnigheid drijft dus rond dit project, want de naam zou ook van geheel ergens anders komen (ik heb ook maar even gegoogled).

De titel van het werk verwijst naar een mythische ogre, die leefde op het eiland Man (Buggane) en ouderwetse schrijfwijze van het woord magic (Magick). De mythologie van het verleden speelt dus zo z'n rol in dit debuut van Tuathail. Je moet er tegen kunnen, want het klinkt soms aardig depressief, en doet me bij sommige passages denken aan Woods of Desolation. Ter informatie: die band bracht vorig jaar 'Torn Beyond Reason' uit, één van mijn favoriete platen van 2011. Dat zegt dus genoeg, wat mij betreft. Laat je meedrijven door deze brok ellende, of ga lekker iets anders luisteren.

4 sterren